నరసరావుపేట్రియాట్స్

రచ్చ గెలిచి ....ఇంట తెలియని మా వూరి వేణువు

2012-02-09T09:34:00.001+05:30

ఇంతకు ముందు వ్యాసంలో ఏల్చూరి విజయ రాఘవరావు గారి గురించి కొంత సమాచారాన్నిసేకరించి పొందు పరచగలిగాను. ఆ వ్యాసం చూశాక, ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారి కుమారుడు శ్రీ ఏల్చూరి మురళీధర్ రావు గారు మరిన్ని విశేషాలను, అరుదైన ఫొటోలను (వారి ఫామిలీ ఆల్బం లోంచి) ప్రచురణార్థం అందజేశారు. అవి చేరిస్తే ఆ వ్యాసం మరింత విస్తరించే అవకాశం ఉన్నందుకు మరో బ్లాగ్ పోస్టులో వాటిని పొందుపరుస్తున్నాను.

ఆయన కూడా నరసరావుపేట ప్రభుత్వోన్నత పాఠశాల విద్యార్థి. అక్కడ మహాకవి శ్రీనాయని సుబ్బారావు గారి శిష్యులు. తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం ఉపాధ్యక్షురాలిగా పనిచేసినప్రఖ్యాత విద్వత్కవయిత్రి డా. నాయని కృష్ణకుమారి గారు వీరికి సహాధ్యాయిని.

వీరు 1942లో నరసరావుపేటలో తమ అన్నగారు శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారిఅధ్యక్షతను వెలసిన “నవ్యకళాపరిషత్తు”లో తొలితరం సభ్యులు. అన్నగారి ప్రాణమిత్రులైన రెంటాలగోపాలకృష్ణ గారు, అనిసెట్టిసుబ్బారావు గారు, మాదల వీరభద్రరావు గారు, శ్రీ మునిపల్లెరాజు గారు, చలనచిత్ర దర్శకులు గిడుతూరిసూర్యం గారు వీరికీ చిన్నప్పటి నుంచి కూర్మినెచ్చెలులు. సంగీత సాధనకు సమస్కంధంగాకవితారచనతోపాటు కథలు కూడా వ్రాశారు.

ఒకనాటి అరసం నడిపిన “అభ్యుదయ”; కొల్లా వెంకయ్య గారి “పొగాకులోకం”;
సూర్యదేవరరాజ్యలక్ష్మి గారి “తెలుగుదేశం”;
సెట్టి ఈశ్వరరావు గారుప్రారంభించి, ఆ తర్వాత కమ్యూనిస్టు పార్టీకి ఇచ్చివేసినమునుపటి “విశాలాంధ్ర”
మొదలైన పత్త్రికలలో వీరి రచనలనేకం కనబడతాయి.

పెద్దయాక “అంతర్వాణి”, “అభ్యుత్థానం”, “విజయాంజలి” మొదలైన కవితా సంపుటాలను, మూడు కథాసంపుటాలను, “స్వప్నజనితరాగాలు” అనే గేయ, కథారచనల సంకలనాన్ని, సుందరకాండ గేయ అనువాదాన్ని ప్రచురించారు.

ఇంగ్లీషులో వీరి “నిర్వాణ అండ్అదర్ పోయమ్స్” అనే సంపుటానికి అమెరికాలో ఉత్తమ కవిగా దేశీయ పురస్కారం వచ్చింది. తెలుగు, ఇంగ్లీషు, హిందీ, బెంగాలీ, తమిళం, కన్నడం, మరాఠీ, గుజరాతీ భాషలలోపాండిత్యాన్ని సంపాదించటమే గాక ఆ భాషలలో పెక్కు రచనలు చేశారు. ఆ అన్ని భాషల రచనా సమాహారంగాఒక అద్భుతమైన సంగీత వాద్యబృంద కార్యక్రమాన్ని రూపొందించి ప్రపంచమంతటా ప్రదర్శించారు.

శ్రీయుత విజయరాఘవరావు గారి సంగీతవిజయాలు అసంఖ్యేయాలు. రిచర్డ్ ఆటెన్ బరో గారి "గాంధీ" ఆంగ్లచిత్రానికిఆయన సంగీతం సమకూర్చిన సంగతి, అందులోని మనసులకు హత్తుకొనిపోయే ఫ్లూట్ బిట్ విషయం చాలామందికి తెలియదు. ఆ చిత్రనిర్మాణంతర్వాత శ్రీ ఆటెన్ బరో గారు వీరి ప్రతిభను మెచ్చుకొంటూ వ్రాసిన లేఖ ఒక జాతీయ పురస్కారానికన్నాఎంతో విలువైన దనిపిస్తుంది.

మృణాళ్ సేన్ గారి "భువన్ షోమ్" చిత్రానికిజాతీయ సంగీత దర్శకునిగా ప్రభుత్వ పురస్కారాన్ని అందుకోవటం; ఎం.ఎఫ్. హుసేన్ గారు నిర్మించిన అజరామరమైన దృశ్యకావ్యం "Through the eyes of a painter "చిత్రానికి ఆయన అంతర్జాతీయ గోల్డెన్ బేర్ సంగీత దర్శక పురస్కారాన్నిగెలుపొందటం; రుడ్యార్డ్కిప్లింగ్ "జంగిల్బుక్" చిత్రానికి సంగీత రచన; తెలుగులో మృణాళ్ సేన్ గారి "ఒక వూరి కథ"కుఇచ్చిన అద్భుతమైన సంగీతం;"రెయిన్ బో" సంగీత ప్రయోగం; జెకోస్లావియన్ భారతీయ-పాశ్చాత్య సంహితాత్మక సంగీత సమ్మేళనాలు; ఆయన కనిపెట్టినహిందూస్తానీ కొత్త రాగాలు వంటివి ఇంటర్నెట్ లో లేకపోవటం వల్ల చాలా విశేషాలు ఈనాటి యువతీ యౌవనులకు తెలియకపోవటంలో ఆశ్చర్యంలేదు.

పండిట్ రవిశంకర్ గారు కోరికపై ఆయన స్థాపించినదే ఢిల్లీలో మండీ హౌస్ వద్ద వెలసిన త్రివేణీ కళా సంగమ్ భవనం. కవిగా ఆయన సాహిత్య విజయాలు, అమెరికాలో ఉత్తమఆంగ్లకవిగా పొందిన పురస్కారాలు, ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం ఆయనకు "గానకళాప్రపూర్ణ' పురస్కారాన్ని అందుకోవటం; ఆయనఅభిమానులైన దేశ విదేశాలలోని రసజ్ఞులు కురిపించిన ప్రశంసా వర్షా వాక్యావళిని ఉదాహరిస్తేఅదొక విజ్ఞాన సర్వస్వం అవుతుంది. పాల్ మెకార్త్నీ, యెహూదీ మెనూహిన్, పండిట్ రవిశంకర్, ఉస్తాద్ అల్లా రఖా, వారి తనయులు ఉస్తాద్ జాకీర్ హుస్సేన్, శ్రీ ఉదయ్ శంకర్, సత్యజిత్ రే, మృణాళ్ సేన్ వంటి మహామహు లందఱూ వీరికిఆత్మీయులు.

గొప్ప వక్త; సరస సల్లాపకోవిదాగ్రణి. ప్రపంచమంతటా పర్యటించి భారతీయ సంగీతాన్ని, తెలుగు భాషను దిగంతాలలో పరిమళింపజేశారు.

వీరి అన్నగారు శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు 1944 ఆగస్టులో కుందుర్తి ఆంజనేయులు, బెల్లంకొండ రామదాసులతో కలిసి తెలుగులో అచ్చైనతొలి వచన కవితా సంకలనం “నయాగరా”ను వెలువరించారు. వీరి సహధర్మచారిణి లక్ష్మి గారు కూడాకర్ణాటక-హిందూస్తానీ వేణువాదన నిపుణురాలు. వీరి బావగారు కీ.శే. దుగ్గిరాల రామారావు గారు ఏలూరులోఉండేవారు. ఆకాశవాణిలో “ఎ” గ్రేడు ఆర్టిస్టుగా గుర్తింపును పొందిన ప్రముఖ వేణువాదన విద్వాంసులు. బావమఱది శ్రీ దుగ్గిరాల సుబ్బారావు గారు డి.ఎస్.రావుగా విఖ్యాతులు. కేంద్ర సాహిత్య అకాడెమీ సెక్రెటరీగా పదవీ విరమణ చేసి, విద్యారంగం లోనికి ప్రవేశించి, ఢిల్లీ విశ్వవిద్యాలయంలోనేఅత్యుత్తమ ఆంగ్లోపాధ్యాయునిగా మన్నన గడించారు. వారు కూడా ప్రఖ్యాత ఆంగ్ల భాషా రచయిత, గ్రంథకర్త; త్రిపురనేని గోపీచంద్ “అసమర్థుని జీవయాత్ర”ను, ఇంకా అనేక ఇతర విదిత నవలలను తెలుగు నుంచి ఆంగ్లానువాదాలు చేసిన కోవిదులు.అమెరికాలో ఉన్నారు.

శ్రీ విజయరాఘవరావు గారి జ్యేష్ఠ తనయుడు విజయవర్ధన్ విజ్ఞాన శాస్త్రవేత్త అయినప్పటికీతండ్రి వద్దనే వేణుగానం అభ్యసించారు. కచేరీలు చేశారు. చిన్న కొడుకు సంజయ్ కె. రావుకూడా అమెరికాలో పారిశ్రామికవేత్తగా గుర్తింపును పొందినా తండ్రి వద్దనే తబలా అభ్యసించినసంగీతకోవిదుడు. పెక్కు అంతర్జాతీయ వాద్యబృంద కార్యక్రమాలను నిర్వహించారు. డాక్యుమెంటరీచిత్రనిర్మాత.

ప్రఖ్యాత కవి శ్రీ ఇంద్రగంటి శ్రీకాంతశర్మ గారు “తిరణాళ్ళకు తరలొచ్చే కన్నెపిల్లలా”అని వ్రాసిన అందమైన గీతానికి శ్రీ విజయరాఘవరావు గారు ముగ్ధులై, ఆశువుగా రాగాన్ని కట్టి విజయవాడ ఆలిండియా రేడియోలోరికార్డింగు చేస్తుంటే ఆ చిరస్మరణీయమైన దృశ్యాన్ని “రామం” గా వివిధభారతి రేడియో అభిమానులగుండెలలో గుడికట్టుకొన్న శ్రీ ఎస్.బి. శ్రీరామమూర్తి గారు “ఒక పాట పుట్టింది” అన్నరమణీయమైన శబ్దచిత్రకావ్యంగా మలిచారు. విఖ్యాత చాయాచిత్రగ్రాహకులు శ్రీ జితేంద్ర ఆర్యగారువీరి చిత్రాలను తీసి తమ సంకలనంలో చేర్చుకొన్నారు.

విజయరాఘవరావు గారు తమ గురువులైన పండిత రవిశంకర్ గారితో ఢిల్లీ ఆకాశవాణిలో చేరి, వేణువాద్యనిపుణునిగా ప్రతిష్ఠాత్మకములైన పెక్కు జాతీయ కార్యక్రమాలలో పాలుపంచుకొన్నారు. ఆకాశవాణి పురస్కారాలను పొందారు. ఈమని శంకరశాస్త్రి గారు, కామశాస్త్రి గారు, నల్లాన్ చక్రవర్తుల జగన్నాథాచార్యులు గారు మొదలైన పెద్దలతో వాద్యబృంద సమ్మేళనాలను నిర్వహించారు.

ఆ తర్వాత బొంబాయి వెళ్ళి ఫిలిమ్స్ డివిజన్ లో దర్శకత్వ బాధ్యతను స్వీకరించి మూడు దశాబ్దుల కాలంలో వందలాది డాక్యుమెంటరీలకు సంగీత దర్శకత్వం వహించారు. వీరి శిష్యులు హిందీ చలనచిత్రాలలో చేరినా, పెక్కుమార్లు ఆహ్వానాలు, ఒత్తిడులు వచ్చినా, ఎట్టి ప్రలోభాలకూ లొంగక శాస్త్రీయ సంగీతానికి పరిమితమై వాణిజ్య కళకు దూరంగా ఉండిపోయారు.

"జనగణమన" జాతీయగీతానికి వీరూ ఒక రాగనిర్దేశం చేశారని చాలామందికి తెలియదు. ఆ గీతానికి వివిధ రాగాల సముచ్చయాన్ని చారిత్రకంగా విశ్లేషించిన ఒక డాక్యుమెంటరీకి వీరు దర్శకత్వం కూడా వహించారు. "ఏషియాడ్" క్రీడోత్సవాలు తొలిసారి ఢిల్లీలో జరిగినప్పుడు పండిత నరేంద్రశర్మ గారి "స్వాగతం, శుభస్వాగతం" అన్న గీతికకు వీరి
సంగీతం చాలా ప్రాచుర్యాన్ని పొందింది.
మంచి రూపసి కావడం వల్ల ఒకటి రెండు పర్యాయాలు సంగీత ప్రధానములైన తెలుగు చిత్రాలలో ప్రధాన భూమికకు వీరిని ఆయా చిత్రనిర్మాతలు కోరినా, ఆ విధమైన ఆసక్తి లేక వీరు అంగీకరింపలేదు.

మూగవోయిన మా వూరి వేణువు ...ఏల్చూరి విజయరాఘవ రావు...!

2012-01-27T08:59:00.005+05:30

కళాకారులు మనల్ని దాటిపోయేదాకా నిరామయంగా ఊరుకుని.వారు గతించగానే వారి గొప్పను తల్చుకుని కన్నీళ్ళెట్టుకోడంలో నాక్కూడా మినహాయింపు లేదు. వేణుగాన విద్వాంసుడు,సంగీత దర్శకుడు,కవి,నాట్యకారుడు స్వర్గీయ శ్రీ ఏల్చూరి విజయ రాఘవ రావు గారి గురించి....మా వూరి మనిషి గురించి ఆయన మరణించాక ఈ బ్లాగులో రాద్దామని నేను అనుకోలేదు. కానీ .......మరణించాకే రాస్తున్నా!

శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం దంపతులతో

ఆయన మరణించిన సంగతి కూడా వెంటనే పత్రికల్లో రాకపోవడం వల్ల ఆ వార్త కూడా అందర్లాగే నాకూ ఆలస్యంగానే తెలిసింది. చాలామందికి ఆయన గుర్తే లేరు. ఆయన దశాబ్దాలుగా విదేశాల్లో స్థిరపడి పోవడమూ,కళ్ళ ముందు రోజూ హడావుడి చేస్తుండేవాళ్లను తప్ప మీడియా పట్టించుకోకపోవడమూ,ముఖ్యంగా ఆయన తనదైన అలౌకిక ప్రపంచంలో కీర్తి కిరీటాలకు దూరంగా ఉండటమూ ఇవన్నీ ఆయన మనకు దూరంగా జరిగిపోడానికి కారణాలు కావొచ్చు!

ఇతర పనుల్లో బిజీగా ఉండి ఈ బ్లాగుని రాతల్ని కొద్ది నెలలుగా వాయిదా వేస్తూ ఉండటం వల్ల నేనూ ఇప్పుడు రాయవలసి వచ్చింది.

"సూర్య" దినపత్రికలో అక్కిరాజు రమాపతి రావు గారు రాసిన వ్యాసం చదివే వరకూ, నాకు విజయరాఘవ రావు గారి గురించి చాలా విషయాలు తెలీవు. మా తరానికి కాస్త ఊహ తెలిసే సమయానికి ఆయన దేశమే విడిచి పెట్టారాయె!

గాంధీ అన్న పేరు వినగానే స్ఫురించే "రఘుపతి రాఘవ రాజారాం" ని ఆయనే స్వర పరిచారని, సర్దార్ పటేల్ అనారోగ్యంతో ఉన్నపుడు విజయ రాఘవ రావు గారు తన సంగీతంతో ఆయనకు సాంత్వన చేకూర్చారని,విజయరాఘవ రావు గారు అంగీకరిస్తే కోట్ల రూపాయల ఖర్చుతో ఒక సంగీత కళా నిలయాన్ని పండిట్ రవి శంకర్ ఢిల్లీలో స్థాపిస్తానని అన్నారని.........ఏమీ తెలీవు!

శ్రీ విజయరాఘవ రావు గారు శ్రీ ఏల్చూరి రామయ్య,సుబ్బాయమ్మ దంపతుల ద్వితీయ సంతానం.1925, నవంబర్ 3 న జన్మించారు. ఆయన పసి బిడ్డగా ఉండగానె తండ్రి కాలం చేశారు. వీరి అన్నగారు నయాగరా కవుల్లో ఒకరైన శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు. తండ్రి గారి నుంచి ఆయనకు సంగీతాభిమానం సంక్రమించింది.

ఆ రోజుల్లో నరసరావుపేటలో ఎకరాల కొద్దీ విస్తరించిన పెద్ద చెరువు నిండుగా నీళ్లతో తొణికిసలాడుతూ పలనాడు రోడ్డు వెంబడే ఉండేది. (అయితే నాలుగు దశాబ్దాల క్రితమే దానిలోకి నీరు చేరే అన్ని మార్గాలను మూసి వేసి పూర్తిగా ఎండగట్టి దాన్ని నివాస ప్రదేశంగా మార్చారు). చెరువు కట్ట దగ్గర్లోనే ఏల్చూరి రామయ్య గారి ఇల్లు రాళ్ళబండి వారి వీధిలో ఉండేది. కొణిదెన వారి ఇంటి పక్కగా! ఇప్పుడు రాళ్లబండి వారి వీధి వీధంతా ఆసుపత్రులే! ఏల్చూరి వారి ఇల్లు డాక్టర్ గడ్డం హరిబాబు, డాక్టర్ సునీత ల ఆసుపత్రిలో భాగంగా మారిపోయింది.

ఆ వీధికి పక్కగానే యాదవుల వీధి(పాతూరు శివాలయానికి వెళ్ళే రోడ్డు) ఉంది. చెరువు కట్ట మీద యాదవుల పిల్లలతో కూడి వారి వద్దనే వేణువు వాయించడం నేర్చుకున్న విజయరాఘవరావు గారికి ప్రాథమికంగా గురువు ఎవరూ లేరంటే ఆశ్చర్యమే!అయితే గొల్ల పిల్లలతో చేరి కూడా అల్లరి చేయకుండా విద్యను మాత్రమే గ్రహించే వారు. తర్వాతి రోజుల్లో శాస్త్రీయ సంగీత కచేరిలు చూసి, ఇంటికి వచ్చి సాధన చేసేవారట.

అలా చెరువు కట్ట మీద రావి చెట్టు కింది అరుగు వారి సంగీత సాధనకు వేదికైందన్నమాట. ఆ సంగీతానికి శ్రోతలుగా అనిసెట్టి కృష్ణ, నరసరావు పేటలోని కన్యకా పరమేశ్వరీ గ్రంథాలయాన్ని జాతీయ గ్రంథాలయాలతో సమానంగా తీర్చి దిద్దిన విద్యావేత్త మస్తాన్ గార్లు ఉండేవారు. అనిసెట్టి కృష్ణ గారి ప్రేరణతో ఆ తర్వాత ఆయన మద్రాసు వెళ్ళి కళా క్షేత్రంలో సంగీతం, రుక్మిణీ అరండేల్ గారి వద్ద భరత నాట్యం అభ్యసించారు.అక్కడికి వచ్చిన ప్రఖ్యాత నర్తకులు ఉదయ శంకర్ గారి దృష్టిని ఆకర్షించి వారి నృత్య బృందం లో నర్తకుడిగా దేశ విదేశాలూ తిరిగారు. ఆ ప్రదర్శనలు ఇస్తున్నపుడే ఒకసారి రష్యాలో నాట్య ప్రదర్శన అనంతరం వేణు గానంతో అక్కడి శ్రోతల్ని అబ్బుర పరిచారు. ఆ సందర్భంలోనే ఉదయ శంకర్ గారి సోదరుడు పండిట్ రవి శంకర్ తన శిష్యుడిగా స్వీకరించి హిందూస్తానీ సంగీత ప్రపంచంలోకి ఆయన్ని ఆహ్వానించారు. అక్కడితో ఆయన ప్రతిభ మరింతగా విస్తరించింది.

తర్వాత వారు నరసరావు పేట బిడ్డ అయినా కళామతల్లి ముద్దుబిడ్డగానే పెరిగారు. ఎన్నెన్నో కీర్తి ప్రతిష్టలారించారు. ఎన్నో శిఖరాలెక్కారు.

అయినా మా నరసరావు పేట పట్టణం పధ్నాలుగేళ్ళ క్రితం రెండు వందలేళ్ళ పండగ చేసుకున్నపుడు ఆయన మా వూరి బిడ్డ గా తల్లి ఒడికి చేరాలన్న తపనతో మా వూరికి వచ్చారు.

ఆ సందర్భంలో వారికి సన్మానం చేసి, వూరు వూరంతా గర్వపడి,పరవశించింది. ఆయన మాత్రం? ఎన్నో ఏళ్ళకు తల్లిని చూసిన బిడ్డలాపరవశించి, ఈ వూరితో తన అనుబంధాన్ని పంచుకుని ప్రసంగించారు . ఆ రోజు వారి గురించిన ఒక ప్రత్యేక వ్యాసం కూడా ఈనాడు దినపత్రికలో ప్రచురితమైంది. అలాగే ఆనాటి సన్మాన సభ వివరాలున్న వార్త క్లిప్పింగ్ కూడా ఇక్కడ పంచుకుంటున్నాను!

ఈ మాట పత్రికలో కొడవటి గంటి రోహిణి ప్రసాద్ గారు రాసిన వ్యాసం ఇక్కడ.

విజయరాఘవ రావు గారి స్మృతికి మా వూరి ప్రజలందరి తరఫునా శ్రద్ధాంజలి!

మనసున్న మంచి మనిషి--మా వూరి ప్రసాదు

2011-03-06T07:28:00.001+05:30

నిజానికి ఈ టపా మా SSN కాలేజీ గురించి రాద్దామనుకున్నాను. కానీ ఇంతలోపే ప్రసాద్ అడ్డం పడ్డాడు.

ఎయిడ్స్ అనే మాట విన్నా, HIV అనే పదం వినపడినా షాక్ కొట్టినట్లు ఉలిక్కపడతాం. భయపడిపోతాం! మృత్యువు "హాయ్" చెప్పినట్లు కలవరపడతాం! దాని బారిన పడ్డ దురదృష్టవంతులు ఎవరన్నా కనపడితే బోల్డంత జాలిపడతాం. అంతటితో మన పని సరి. కానీ ప్రసాద్ అంతటితో ఊరుకోలేదు. తను నివసించే ఊర్లో అనేకమంది ఎయిడ్స్ బారిన పడి మరణించడం చూసి రెండు కన్నీటి బొట్లు జారవిడిచి తన పనిలో తను పడలేదు. నడుపుతున్న కాలేజీ మూసేసి ఒక స్వచ్ఛంద సంస్థలో చేరాడు. HIV రోగుల గురించి పూర్తి అవగాహన కల్గేలా వారితో కల్సి తిరిగాడు, పని చేశాడు.

అలా పని చేశాక వాళ్ళు చనిపోయే లోపు అందరిలాగే సంతోష కరమైన జీవితం గడిపే హక్కు వారికుందనుకున్నాడు. పెళ్ళిళ్ళ పేరయ్య అవతారం ఎత్తాడు. HIV పాజిటివ్ వ్యక్తులకోసం ఒక మారేజ్ బ్యూరో పెట్టాడు. అంతే కాదు, HIV పాజిటివ్ వ్యక్తుల కోసం ఒక మెన్స్ హాస్టల్, ఒక వుమెన్స్ హాస్టల్ పెట్టాడు. బయట హాస్టళ్ళలో ఉంటే వారికి కావలసిన పౌష్టికాహారం అందదు కదా, వివక్ష కూడా ఎదురయ్యే ప్రమాదం ఉంది కాబట్టి ఈ పని చేశాడు.

HIV పాజిటివ్ వ్యాధిగ్రస్థులకు సంబంధించిన ప్రభుత్వ అభివృద్ధి ప్రాజెక్టులన్నీ ప్రస్తుతం HIV పాజిటివ్ వ్యక్తులకే లభిస్తున్న నేపథ్యంలో ప్రసాద్ కి ఎటువంటి ప్రభుత్వ సహకారమూ లేదు. కేవలం వ్యక్తిగత ఆసక్తితోనూ, దాతల సహాయంతోనూ నెట్టుకొస్తున్నాడు.

దీని గురించి ప్రసాద్ ఒక వెబ్ సైటుని రూపొందించారు. www.hivmarriages.org

ప్రసాద్ ఫోన్ నంబర్ +919391183116

ఇంతకీ ఈ మంచి మనిషి ఎవరనుకున్నారు? మా వూరబ్బాయే!

అ మా మునిసిపల్ హై స్కూల్లో చండ శాసనుడైన తెలుగు మాస్టారొకాయన ఉండేవారు. నరసింహారావు గారని. సాధారణంగా చండశాసనులు లెక్కల మాస్టార్లై ఉంటారు. కానీ ఇక్కడలా కాదు. మాస్టారి మనసు వెన్నే గానీ మాట కఠినం!

అమ్మాయిల స్కూల్లో చదువుకునే నేను మా స్కూల్లో పాడిన పాటలు విని "బంగారూ...ఇలారా నాన్నా" అని వాళ్ళ స్టాఫ్ రూముకు తీసుకెళ్ళి తనకు నచ్చిన ఒకటి రెండు పాటలు పాడించుకుని సంతోషపడేవారు. మా స్కూల్లో పాడుతున్నా సరే, అక్కడిదాకా వచ్చి సంతోషంగా విని వెళ్ళేవారు.

ఆ నరసింహారావు గారి అబ్బాయే ఈ శ్రీనివాస హనుమత్ ప్రసాదు!

ప్రసాద్ తో ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడాక, మన చుట్టూ ఉన్న సెలబ్రిటిల్లో ఎంతోమంది HIV పాజిటివ్ గా వుండి కొన్ని జాగ్రత్తలతో అందరిలాగే మామూలు జీవితం ఎలా గడుపుతున్నారో తెలిశాక, చాలా వరకూ అపోహలు తొలగిపోయాయి. ఎవరైనా ఇలాంటివారు కనపడితే ధైర్యం చెప్పొచ్చనే ధైర్యం కల్గింది.

ప్రసాద్ గురించి, అతని సేవల గురించి ఇంకా ఎంతోమందికి తెలియాల్సిన అవసరం ఉంది. అతని సేవలు అవసరమైన వాళ్ళకి, అతనికి చేయూతనివ్వాలసిన వాళ్ళకి ఇతడి గురించి తప్పక తెలియాలి! అందుకే ఇవాళ్టి ఈనాడు ఆదివారం సంచికలో అతని గురించి ఒక చిన్న వ్యాసం రాశాను

సాంస్కృతిక,సాహిత్య, కళా నేపథ్యంతో తులతూగే నరసరావుపేటకు సామాజిక బాధ్యత అనే మెరుగులు దిద్దిన ప్రసాద్ ని అందరూ అభినందించండి. మనం చేయడానికి తప్పకుండా వెనకడుగు వేసే పనిని తలకెత్తుకుని ఎంతోమంది జీవితల్లో దీపం పెట్టిన ప్రసాద్ కి తగిన చేయూతనివ్వండి.

పేట మున్సిపల్ హై స్కూలు!

2011-01-10T20:42:00.003+05:30

మా వూరి గురించి రాస్తూ మా మునిసిపల్ హైస్కూలు గురించి, మా కాలేజీ గురించి రాయకపోతే పుట్టగతులుండవు మరి!అందునా బాల్యం తాలూకు మధురానుభూతుల్లో సగానికి పైగా హైస్కూలుతోనే ముడివేసుకుని ఉంటాయేమో, స్కూలనగానే మనసు పరిమళిస్తుంది జ్ఞాపకాల పూదోటలో!

ఈ మధ్య వెళ్ళినపుడు అక్కడ అడుగు పెట్టగానే ఒక గొప్ప వణుకు వచ్చింది..బహుశా సంతోషంతో అనుకుంటా!చిన్ననాటి స్నేహితులరూపాలు,గొంతులు,గిల్లికజ్జాలు,అపార్థాలు,మరునాడే చెప్పుకున్న క్షమాపణలు!
అన్ని పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి మనసులో నిండిపోయాయి.

ఇప్పటి గర్ల్స్ హై స్కూలు బిల్డింగ్

పదో క్లాసులో మా గ్రూపంతా విడిపోయి తలో సెక్షన్లోనూ పడ్డామని తెలిసి లెనినా ఏడ్చిన ఏడుపు చిత్రంగా గాల్లో తేలి వచ్చి నా చెవులకు సోకింది.సంగీతం టీచర్ హార్మోనియం,పాండురంగారావు మాస్టారి పదునైన తెలుగు ఉచ్చారణ,రామకోటి మాస్టారి మెత్తని బుజ్జగింపూ,పీ ఈ టీ రాజేశ్వరి మేడమ్ ఊదిన విజిలూ,"భామలూ"అని ముద్దు చేసే మా హెచ్చెం అన్నీ అలా కళ్ళముందు కనిపిస్తూ వినిపిస్తూ ఉండిపోయాయి.

నా హైస్కూలు చదువు నరసరావుపేట మునిసిపల్ బాలికోన్నత పాఠశాలలో గడిచింది. ఒకటే ఆవరణలో పక్కపక్కనే అబ్బాయిల హైస్కూలు, అమ్మాయిల హైస్కూలు ఉంటాయి.(ఇప్పటికీనూ)అయితే అబ్బాయిలు అమ్మాయిల మధ్య స్నేహ సంబంధాలో మరో రకమైన ఆకర్షణలో ఉండేవి కాదు, కేవలం చదువులో పోటీ తప్ప! మా స్కూలుకు అంతగా నిధులు లేకపోవడం వల్ల కొన్ని రూములు అబ్బాయిల స్కూలు నుంచి అప్పు తీసుకుని అందులో మరి కొన్ని తరగతులు నడిపిస్తుండే వాళ్ళు.నేను చదువుకున్నపుడు శ్రీమతి వసుంధరా దేవి హెడ్ మిస్ట్రెస్ గా ఉండేవారు. అదే స్కూల్లో చదువుకున్న భారతి అప్పుడు సోషల్ స్టడీస్ కి వస్తుండేవారు.ఇప్పుడు ఆమే ఆ స్కూలుకి హెడ్ మిస్ట్రెస్ గా ఉన్నారు.

మా స్కూలు ఎప్పుడు ప్రారంభమైందో నా వద్ద సమాచారం లేదు. కానీ స్కూలు గేటులోకి అడుగు పెట్టగానే అక్కడ ఒక గాంధీ విగ్రహం ఉండేది. దాన్ని గాంధీ హత్యకు గురైన ఇరవై రోజులకే 1948 ఫిబ్రవరి 20 న ప్రతిష్టించారని ఫలకాన్ని బట్టి అర్థమైంది. అంటే అంతకు ముందునుంచే ఆ స్కూలు ఉందన్నమట.

శిధిలావస్థ లోని పాత స్కూలు

అబ్బాయిలు, అమ్మాయిల స్కూళ్ళలో భయంకరమైన క్రమశిక్షణ ఉండేది! ఇంటర్వల్ లో అబ్బాయిలెవరైనా ఇటువేపొస్తే మోకాళ్ళు విరిగేలా దెబ్బలు పడేవి. అలాగే ఆడపిల్లల క్లాసులో కానీ అసెంబ్లీలో గానీ రెండు జడల్లో పొరపాటున ఒకటి ముందుకు పడిందా....ఠప్పున మొట్టికాయ పడాల్సిందే! లెక్కలు తప్పు చేస్తే జయమణి టీచర్ మొహమాటం లేకుండా చేయి వెనక్కి తిప్పి స్కేలుతో ముణుకులు విరగ్గొట్టేది. మా పీ ఈ టీ రాజేశ్వరి..అబ్బ నామిని మాటల్లో చెప్పాలంటే బలే కటీనురాలు. ఆ షాట్ పుట్ లూ, జావొలిన్ లూ ఎంతెంత దూరాలు వేయించేదో(చనువు కొద్దీ,ప్రేమకొద్దీ ఏకవచనాలు).ఎంతెంత దూరాలు పరిగెత్తించేదో !

అలాగే జోసెఫిన్ టీచర్(ఎన్నెస్),మావుళ్ళమ్మ(తెలుగు),జయమణి (లెక్కలు),వీళ్ళందరినీ ఎప్పటికీ మరవలేం! కాలేజీలో కొంతమంది లెక్చెరర్ల పేర్లు గుర్తు లేవు గానీ స్కూల్లో ఆయాలతో సహా అందరూ గుర్తే! నాగమ్మ,బీబీ అని ఇద్దరు ఆయాలు, జనార్దన్ అనే అటెండర్ ఉండేవాళ్ళు. నాగమణి,హుస్సేన్,నాగేశ్వర్రావు నాన్ టీచింగ్ స్టాఫ్! (అమ్మో,నాకు అందరి పేర్లూ గుర్తున్నాయి..వావ్)

చదువులో మా స్కూలెప్పుడూ ఫస్టే! ఇతర విషయాల్లో కూడా అసలు మా బాచ్ సంపాదించినన్ని షీల్డులు, కప్పులు బహుమతులు ఇంకే బాచ్ అయినా సంపాదించిందా అని సందేహం! శాస్త్రీయ సంగీతం,లలిత సంగీతం,క్విజ్ లు,వ్యాసరచనలు,వక్తృత్వం,ఆటలు అన్నింటిలోనూ గంపల కొద్దీ ప్రైజులు సంపాదించేవాళ్ళం!అవి ఇప్పటికీ మా హెడ్ మిస్త్రేస్ రూములో భద్రంగా ఉన్నాయి.

ప్రస్తుతం గురజాడ కళామందిరం
మా హెడ్ మిస్ట్రెస్ వసుంధర మేమలా ప్రైజులు సంపాదించి రాగానే మాకు స్వీట్లు తనే తినిపించి నాగమ్మ చేత దిష్టి తీయించేవారు. "అమ్మో, పిల్లలకు ఎంత దిష్టి తగిలిందో, అందరి కళ్ళూ మన పిల్లల మీదే"అనేవారు(ఆమెకు పిల్లలు లేరు) మేమలా బహుమతులు సంపాదిస్తుంటే ఊర్లో పెద్దలంతా మా హెచ్చెమ్ ని మెచ్చుకునేవాళ్ళు.దానితో ఆమె మమ్మల్ని మరింత గారాబం చేస్తుండేది.

ఇప్పటి స్కూళ్ళలో టీచర్లను పిల్లలను చూస్తుంటే చనువు ఉన్నా, ఇద్దరి మధ్యా అప్పటి అనురాగం,ఆప్యాయత లేవేమో అనిపిస్తుంది.ఇద్దరి మధ్యా ఒక సన్నని సరిహద్దు లేఖ కనిపిస్తూ ఉంటుంది.

ఇక అబ్బాయిల స్కూలు (మరి రెండూ ఒకే ఆవరణలోనే ఉన్నాయి కదా,ఆ స్కూలు గురించి కూడా చెప్పుకోవాలి )సంగతికొస్తే ప్రతి హెడ్ మాస్టరూ చండశాసనుడే అక్కడ! హెడ్ మాస్టర్ దాకా ఎందుకు మాస్టర్లంతా బలే కటీనులు! వాళ్ల స్కూలు H ఆకారంలో ఉండేది.మధ్య గీత లో హెడ్ మాస్టర్ రూము! అందువల్ల ఏ క్లాసులో ఏం జరుగుతుందనేది ఆయనకు స్పష్టంగా కనిపిస్తుందన్నమాట.

మా నాన్నగారు,మామయ్యలు అంతా ఇదే స్కూలు! ప్రముఖ కవి శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారు ఈ స్కూలుకు హెడ్ మాస్టర్ గా పని చేసిన రోజుల్లో వాళ్ళమ్మాయి నాయని కృష్ణ కుమారి గారు అదే స్కూల్లో చదువుతుండేవారు. అబ్బాయిల స్కూల్లో అమ్మాయిలకు కొద్ది సీట్లు ఇచ్చేవారుట. ప్రముఖ విమర్శకుడు చేరా,వేణుగాన విద్వాంసుడు ఏల్చూరి విజయరాఘవరావు,విజ్ డమ్ అంతరజాతీయ మాసపత్రిక కు సంపాదకులుగా పని చేసిన కె.వి గోవిందరావు ,ప్రముఖ రచయిత అనువాదకుడు స్వర్గీయ రెంటాల గోపాల కృష్ణ కూడా మా మునిసిపల్ హై స్కూల్లో చదువుకున్నారు.

మునిసిపల్ హైస్కూలు ఆవరణలో ఏర్పాటు చేసిన కళావేదిక "శ్రీ గురజాడ కళామందిరం"! పెద్ద స్కూలు గ్రౌండ్ కాబట్టి, ప్రైవేటు ఆస్థి కాదు కాబట్టి ఇక్కడ ఎన్నో కళా ప్రదర్శనలు జరిగేవి.రంగస్థలి సంస్థకు ఇది శాశ్వత వేదిక. మా నాన్నగారు రంగస్థలికి చందాదారు కావడంతో ఇక్కడ మేము బలవంతంగా అప్పుడప్పుడు నాటకాలు చూస్తుండేవాళ్ళం! చందాదారులకు టికెట్లు వస్తాయి కదా మరి! గురజాడ కళామందిరం కూడా పూర్తిగా శిధిలావస్థలో ఉంది.అయితే స్కూలు బిల్డింగులు మొత్తాన్నీ నవీకరిస్తుండటంతో దాన్ని కూడా కొత్తగా నిర్మిస్తారని ఆశైతే ఉంది.

రూపు దిద్దుకుంటున్న కొత్త స్కూలు బిల్డింగ్

గత కొద్ది ఏళ్ళుగా మా బాలికోన్నత పాఠశాలకు నిధులు సమకూరడం వల్ల కాబోలు కొత్త భవనాలు అమరాయి.బాయ్స్ స్కూలు కూడా మరీ పాతపడిపోవడం వల్ల కొద్ది కొద్దిగా పాత బిల్డింగ్ లను తొలగించి కొత్త వాటిని నిర్మిస్తున్నారు. అయితే ఈ క్రమంలో స్కూలు గేటుకు ఎదురుగా ఉండే గాంధీ విగ్రహాన్ని తొలగించవలసి వచ్చినట్లుంది. అతి పురాతనమైన గాంధీ విగ్రహం అక్కడ నుంచి మాయమైంది. :-((

అక్కడినుంచి బయటపడుతూ మాత్రం ఏ టీచర్లు ఎలా ఉన్నారు?అనే ప్రశ్న మాత్రం ఎవరినీ అడగలేదు. ఎందుకంటే నేను చదువుకున్న రోజుల్లోనే రిటైర్మెంట్ కి దగ్గర్లో ఉన్నవారు ఇప్పుడెలా ఉన్నారో, అసలున్నారో లేరో తెలుసుకోవాలని నాకు నిజంగా అనిపించలేదు. వాళ్ళు నా ఊహల్లో ఎప్పటికీ మా పాత స్కూలు బిల్డింగ్ లాగే సజీవంగా ఉండాలనే దురాశతో ఆ ప్రశ్న మాత్రం అడక్కుండానే వచ్చేశాను.

అయ్యో,మా వూరి గూడు రిక్షా!

2010-08-10T16:57:00.006+05:30

మా వూరి గూడు రిక్షాలో ప్రయాణం చేస్తుంటే ఎంతో హాయిగా ఉంటుంది!వెన్నెల రాత్రుల్లో మనం రోడ్డు మీద గూడు రిక్షాలో ప్రయాణిస్తూంటే మా వూరి ఆచారం ప్రకారం కరెంటు పోయి వీధిదీపాలన్నీ మూగవోయినపుడు..చుట్టూ వెలిగిపోతున్న వెన్నెల్లో రిక్షా చక్రాలకుండే మువ్వలు చక్రం తిరిగినపుడల్లా ఒక చక్కని టైమింగ్ తో ఘల్లు ఘల్లునే ధ్వని ఎంతో శ్రావ్యంగా ఉంటుంది.

సినిమాకెళ్ళాలన్నా, ఊళ్ళో ఉన్న చుట్టాలింటికి వెళ్ళాలన్నా , పాతూరు శివాలయానికెళ్ళాలన్నా, PWD ఆఫీసు దగ్గరలో నాగార్జున సాగర్ కుడికాలవొడ్డున ఉన్న శివాలయానికెళ్ళాలన్నా...మల్లమ్మ సెంటర్ కెళ్ళాలన్నా, ఎక్కడికెళ్ళాలన్నా ఇంటి నుంచి నాలుగడుగులు ముందుకేసి "తిరపతీ" అనో "కొండబాబూ" అనో "మస్తాన్" అనో కేక వేస్తే చాలు ఠంగ్ మని బెల్లు కొడుతో ముగ్గుర్లో ఎవరో ఒకరు ప్రత్యక్షం అయిపోయేవాళ్ళు.

వీళ్లు ముగ్గురూ మా ఆస్థాన రిక్షా వాళ్ళు. చిన్నప్పటినుంచీ తెలిసిన వాళ్ళు. మొన్న మొన్నటిదాకా హైద్రాబాదు నుంచి మా వూరెళ్ళినపుడు పల్నాడు బస్టాండ్ లో ఇంకా బస్సులోంచి దిగకముందే బస్సెక్కేసి సామాను అందుకుని నాకంటే ముందే దిగేసేవాళ్ళు.

మా వూరి రిక్షాలన్నీ మంగళగిరిలో తయారవుతాయి. ప్రతి రిక్షాకీ అటూ ఇటూ ఎంచక్కా ఎంటీవోడూ,నాగేస్రావూ,కిష్ణా,సోబనబాబూ,వాణీశ్రీ,జైప్రదా,జైసుదా,స్రీదేవీ ఇత్యాదులంతా రంగురంగుల్లో కళకళ్లాడిపోతుంటారు. రిక్షా లోపల కూచున్నవాళ్ళు చూసుకునేందుకు అటూ ఇటూ అద్దాలూ!

అదేంటో విచిత్రం,మంగళగిరిలో తయారయ్యే ఈ రిక్షాలు గుంటూరు దాటి మా వూర్లోనూ,పిడుగురాళ్ల ఇతర ప్రాంతాల్లో కనిపిస్తాయి కానీ మధ్యలో ఉండే గుంటూర్లో మాత్రం ఉండవు. అక్కడ స్టాండ్ రిక్షాలు అంటే ఈ బొమ్మలో లాంటి రిక్షాలుంటాయి.నాకు మాత్రం మా వూరి గూడు రిక్షాలే హాయిగా,సౌకర్యంగా ఉంటాయి.

అర్థ రాత్రయినా అపరాత్రయినా ఎక్కడికైనా దొరికే ఏకైక పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్టు మా వూరి రిక్షా బండి!

ఇదంతా ఒకప్పటిమాట.

ఇప్పుడు ఈ బండి పరిస్థితి ఇలా లేదు. కుప్పలు తెప్పలుగా పుట్టుకొచ్చిన ఆటోలు రిక్షా బండి గుండె మీదినుంచి నడుచుకుంటూ పోవడంతో దిక్కుతోచక దారి తప్పిపోయింది. వూర్లో ఆ మూల నుంచి ఈ మూలకు వెళ్ళినా ఆటోలో(పదిమందిని ఎక్కించుకుంటాడుకదా మరి)ఆరేడు రూపాయలకు మించకపోవడం,రిక్షాకంటే వేగంగా వెళ్ళే సౌకర్యం ఉండటంతో చుట్టుపక్కల పల్లెటూళ్ళకు వెళ్ళేవాళ్ళు సైతం ఆటోలకే ఓటేశారు.

రిక్షా చక్రం తిరగబడింది.

ఇప్పటికీ మా వూర్లో రిక్షాలున్నాయి! కానీ ఇదివరకటి సంఖ్యలో మాత్రం కాదు!

ఎప్పుడు వూరికెళ్ళినా ఆటోలోవద్దనీ,రిక్షాలోనే తిరుగుదామనీ ఏడ్చి గొడవపెట్టే మా పాపకోసం తిరపతినో,మస్తాన్ నో అందుబాటులో ఉండమని చెప్తాను. ఆ మధ్య వూరికెళ్ళినపుడు తిరపతి రోడ్డుమీద కనపడితే రిక్షా ఏదీ అనడిగాను.

                   రిక్షాలో ఉంది మా పాప సంకీర్తన ఏడాది వయసులో ....


"తీసేశానమ్మా! ఇప్పుడేవరూ రిచ్చా ఎక్కట్లేదు తల్లా! అంతా ఆటోలమీద తిర్గేవాళ్ళే! అద్దె కట్టలేక తీసేశాను"అన్నాడు.

"మరెలా ?(బతుకుతున్నావూ)?" అన్నాను ఇంకేమనాలో తోచక!

"పంటల కాలంలో పొలాలకు కావలి ఉంటున్నాను!పంటలు లేనికాలంలో సత్యనారాయణ స్వామి గుడి ఊడ్చి,తోటపని సూస్తన్నా"అన్నాడు తిరపతి ఏ భావమూ లేకుండా!

"మరి మస్తానో?"

"మస్తానుకు గుండెజబ్బమ్మా! రిచ్చా తొక్కుదామన్నా ఎక్కేవాళ్ళు లేక వాడూ తీసేశాడు. శీనయ్య చిల్లరకొట్లో పొట్లాలు కడతన్నాడు.మందులకన్నా కావాలగా?"అన్నాడు తిరపతి సుబ్బారావు కొట్లో బీడీలు తీసుకుంటూ!

ఎందుకో చెప్పలేనంత దిగులేసింది.

రిక్షాల సంఖ్య ఇప్పుడు మా వూర్లో బాగా తగ్గిపోయింది.అప్పుడెప్పుడో నేను పుట్టకముందు రిక్షాల పోటీలు కూడా జరిగేవంట!

ఇప్పటికీ మా వూరెళితే ,ఎక్కడికెళ్ళాలన్నా మా అమ్మాయి డిమాండ్ మేరకు గూడు రిక్షానే ఎక్కి తిరుగుతాం!

ఒకసారి ఒక కథ చదివాను. కృష్ణా నది కి రెండువైపులా ఉన్న రెండు వూళ్లవాళ్ళు వంతెన లేక నానా ఇబ్బందులూ పడుతుంటారు.నాటుపడవలే గతి అవతలితీరం చేరాలంటే! ఊళ్ళో చదువుకున్న వాళ్ళ కృషి ఫలితంగా ఎలాగో వంతెన వస్తుంది.రెండు వూళ్ళ మధ్యా దూరం రెండు కిలోమీటర్లకు తరిగి పోతుంది.కానీ ఇదివరలో పడవలు నడుపుతూ పొట్టపోసుకున్న వాళ్ళు మాత్రం ఇప్పుడు పని లేక రాళ్ళెత్తేపనికి పోతూ ఉంటారు.

ఈ కథ ఎవరు రాశారో ఎవరికైనా గుర్తుంటే చెప్పండి!

తిరపతి మాటలు వింటుంటే ఈ కథే గుర్తొచ్చింది. ఏమీ చేయలేని అశక్తతతో చిన్నప్పుడు స్కూలు కు తీసుకెళ్ళినందుకు   కృతజ్ఞతగా(అనుకుంటూ) తిరపతికీ,మస్తానుకూ కొంత డబ్బు మాత్రం ఇచ్చి రాగలిగాను.

పై ఫొటోలో రిక్షా కర్టెసీ తిరపతి

సుబ్రహ్మైక్యం: వీ మిస్యూ స్వామీ :(

2010-06-07T00:58:00.002+05:30

"ఊరు విడచి వాడ విడచి ఎంత దూరమేగినా, సొంత ఊరు కన్నవారు అంతరాన ఉందురోయ్" అంటాడు ఒక కవి! అదే పాటలో "గాయ పడిన హృదయాలకు జ్ఞాపకాలే అతిధులోయ్" అని కూడా ఓదారుస్తాడు. గుళ్ళో అడుగు పెడుతుండగానే "ఏవమ్మా!"అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించే ఆ గొంతు ఇక వినిపించదని ఊహించుకోవడం కష్టంగానే ఉంది. తప్పించుకోలేని విషయాల్లో మరణం ప్రధానమైనది కాబట్టి మనసు వగస్తున్నా, కనులు తడుస్తున్నా నిట్టూర్చడం తప్ప ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితి!

సుబ్రహ్మణ్యం గారి ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలని ప్రార్థిస్తున్నా!

వారి కుటుంబానికి, పిల్లలకు సానుభూతి!

-సుజాత

*** *** ***

రామాయణంలో అందరికన్నా పిల్లలకు నచ్చేది హనుమంతుడు. కథ మొత్తాన్నీ చూడక పోయినా, హనుమంతుడు సముద్రాన్ని లంఘించే సన్నివేశాన్ని మాత్రం పిల్లకాయలు తప్పకుండా చూస్తారు. అలాగే మా పిల్లకాయలకు భక్తి అనే పండుని ప్రత్యక్షంగా పంచి పెట్టే సుబ్రహ్మణ్యం గారు లేరంటే ఒక్క కన్నీటి చుక్కన్నా కార్చాల్సిందే.

బాల, అయోధ్య, అరణ్య, కిష్కింధ, యుద్ధ, అని మిగతా ఐదు కాండలకూ పేర్లిచ్చినా, హనుమంతుడు హీరో అయిన అయిదో కాండను మాత్రం సుందర కాండ అన్నారు వాల్మీకి. ఎందుకా ప్రత్యేకమైన పేరు? ఎందులోనిదా సౌందర్యం? సీతమ్మ వారు లేని శ్రీరాముని జీవితంలో లేని సౌందర్యమెక్కడిది? అడుగడుగునా రాముని దు:ఖాన్ని నింపుకున్న కిష్కింధా కాండ దాతగానే వచ్చే కథకు ఆ పేరు పెట్టటంలో ఔన్నత్యమేమిటి?

హనుమ భక్తి సౌందర్యం!

భర్త విషయం తెలుసుకున్న సీతమ్మ ఆనందం సౌందర్యం!

రావణుని కొలువులో హనుమను కాపాడిన విభీషణుని మానవత్వంలోని సౌందర్యం!

సీతమ్మ జాడ తెలుసుకున్న శ్రీరాముని ఆనందంలోని సౌందర్యం!
ఎటు తిరిగి ఎటొచ్చినా హనుమ రామ భక్తి సౌందర్యాన్ని తెలిపేది కనుకనే అది సుందర కాండ అయింది.

ఎవరైనా రామ భక్తులే. శ్రీరామ భక్తులే. ఆ భక్తి సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరించింది కాబట్టే అది సుందర కాండ అయింది. అలాంటి భక్తి సౌందర్యాన్నావిష్కరించి చూపిన మహానుభావులు సుబ్రహ్మణ్యం గారు.

నరసరావుపేటంటే గడియార స్థంభం, ఆంజనేయ స్వామి గుడి, సత్యనారయణా టాకీసూనూ. అఫ్కోర్స్ కల్తీ (మందులు) కూడాననుకోండీ. కానీ కల్తీ లేనిదేదైనా కావాలంటే నేరుగా మా స్టేషన్ రోడ్డులోని ఆంజనేయ స్వామి గుడికి వెళ్ళాల్సిందే. పూజారి సుబ్రహ్మణ్యం గారి ఆదరాన్ని చవిచూడాల్సిందే. మరి ఆయన మరణాన్ని మా హనుమంతుడెలా స్వీకరిస్తున్నాడో? చిన్నా పెద్దా తేడా లేకుండా అందరినీ సమానంగా చూస్తూ, ఆప్యాయంగా పలకరిస్తూ, సుందర కాండ సౌందర్యాన్ని, భక్త జనానికి పంచే అలాంటి మనిషినెక్కడా చూడలేదు (మాదారంలో ఈ మధ్యన అలాంటి అభిమానాన్ని చూశాను) ఇక ముందు చూడబోము. వీ మిస్యూ స్వామీ! ఇంతకన్నా ఎలా చెప్పాలో తెలియటం లేదు.

*** *** ***

ఆంజనేయ స్వామి సముద్రాన్ని లంఘించి లంకను చేరాట్ట! ట్ట నే. పెద్ద వాళ్ళు చెపితేనే కదా తెలిసేది. ఆయన భక్తుడైన సుబ్రహ్మణ్యంగారు,

భక్తి సాగరాన్నానందంగా ఈదులాడి, స్వర్గాన్ని చేరారిప్పుడు. స్వామినీ, భక్తులనూ శోకసాగరంలో ముంచి. కన్నీరు కార్చాలా? గుండె దిటవు చేసుకోవాలా? నిట్టూర్చాలా? ఏమి చేసినా, ఎన్ని చెప్పినా ఆయన లేరన్నది నిజం. ఇక ముందు ఆంజనేయ స్వామి గుడిని ఆయన లేకుండానే చూడాలి.

ఇవాళ ఉదయం ఆయన పోయారట. మధ్యాహ్నం సుజాత గారు ఫోను చేసి చెపితే తెలిసింది. ఈ మధ్యనే ఆయన పెద్ద కుమారుడు చనిపోయారని తెలిసి వెళ్ళి పలుకరించబోతే, నాకన్నా ముందు స్వామిని చేరుకున్నాడని కాస్త అసూయగా ఉందయ్యా అని నవ్వుతూ చెప్పారు. కానీ ఆయన నవ్వులో ఉన్న విషాదం నన్ను దాటిపోలేదు. నాకు ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచీ ఆంజనేయ స్వామి గుడంటే స్టేషన్ రోడ్డులోదే. పూజారంటే సుబ్రహ్మణ్యం గారే. వచ్చిన ఏ భక్తుడినీ అసంతృప్తిగా పోనివ్వరు. నేను ఎప్పుడు ెళ్ళినా "ఏం ఆచార్యులుగారూ, పెరుమాళ్ళకు పూజాదికాలు అన్నీ చేశారా?" అని అంటారు. నేను నవ్వుతూ "మీకన్నా బాగా చెయ్యగలమా స్వామీ," అని అంటే... నాదేముందయ్యా! అన్నీ ఆయనే చేయించుకుంటారు," అనే సమాధానం. ఎందుకు స్వామీ అందరు దేవుళ్ళవీ గాయత్రి చదువుతారు ఇక్కడ అంటే ఆయన చెప్పిన సమాధానం నాకు బాగా నచ్చింది. అందరు దేవుళ్ళూ ఒక్కటే అనో, జనాన్నిసంతృప్తి పరచటానికో అని చెప్పి ఉంటే ఆయన గొప్పతనమిక్కడ చెప్పాల్సిన పని లేదు. ఇక్కడికొచ్చే వారంతా స్వామి భక్తులైనా, వేరే దేవుని భక్తులైనా నా స్వామి వద్దకొచ్చే వారందరూ, నావాళ్ళే. నా వాళ్ళను సంతృప్తి పరచటం నా ధర్మం. ఎన్ని చేసినా నాకు ఆయనే దైవం. ఏ మంత్రం చదివినా నాకు కనిపించేది ఆంజనేయ స్వామే అని, నేను నమస్కారం చేసుకునేప్పుడు ఆయన

ఓమ్ దామోదరాయ విద్మహే

రుక్మిణీ వల్లభాయ ధీమహి

తన్నో కృష్ణ: ప్రచోదయాత్!

అంటూ నువ్విక్కడికొచ్చినా హరే కృష్ణ అంటావు కదా అని నవ్వుతారు. ఆ నవ్వులు ఇక ఉండబోవు. ఆ కథలు చెప్పే మనిషి ఇక ఉండరు. ఇప్పటిదా నా అనుబంధం! ఇరవయ్యారో ఏట అడుగు పెట్టిన నాకు పాతికేళ్ళ అనుబంధం. నేను పసి వాడిగా ఉన్నప్పుడే నన్నెత్తుకుని వెళ్ళే వాళ్ళా గుడికి. ఆకు పూజంటే ఆయన చేయాల్సిందే నాకు. ఎన్ని చోట్ల ఆకు పూజ చేయించినా సుబ్రహ్మణ్యం గారు చేసినట్టు చేశారా అనే కంపారిజను. నా జీవితంలోని మూడు ముఖ్యమైన సంఘటనలక్కడ జరిగాయి. ఎన్నెన్నో ఙ్ఞాపకాలు. ఇక అవే వారి తీపి గురుతులు.

భగవంతునికన్నా భాగవతులే ముఖ్యమని శ్రీవైష్ణవంలో చెపుతారు. ఆ లెక్కన గుడిలోని స్వామికన్నా వీరే ముఖ్యులు.

మనం ప్రార్థించినా, చక పోయినా అలాంటి వ్యక్తి ఆత్మకు ఎల్లప్పుడే ఆ ఆంజనేయుడే అందిస్తాడు.

ఏడ్వలేక,

గీతాచార్య

*** *** ***

రాస్తుంటే ఇంకా వస్తూనే ఉంటుంది. ఫోనులో విషయం విన్న నాకు మొదట్లో పెద్దనిపించలేదు కానీ, పేట వెళ్ళి అటు వైపు చూశాక మనసు మెలిదిరిగిపోయింది నాకు. ఇక వ్రాయలేను.

పేట్రియాట్స్! వీ మిస్ హిం కదూ... మళ్ళా ఎలాగైనా ఆయన తిరిగొస్తే బావుణ్ణు

ది పల్నాడు లింక్ ఎక్స్ ప్రెస్!

2010-03-20T22:12:00.002+05:30

చిన్న చిన్న రాళ్ళు చిల్లర దేవుళ్ళు

నాగులేటి నీళ్ళు నాపరాళ్ళు

సజ్జ జొన్న కూళ్ళు సర్పంబులు తేళ్ళు

పలనాటి సీమల పల్లెటూళ్ళు

అని శ్రీనాధుడు వాపోయాడంటే వాపోడూ! ఎప్పుడైనా హైద్రాబాదునుంచి మా వూరెళుతుంటేనో, మా వూర్నుంచి హైద్రాబాదొస్తుంటేనో పల్నాడు ప్రాంతమంతా కనపడే దృశ్యాలు....మైళ్ళకొద్దీ వ్యాపించిన సున్నపురాతి నేలలు,నేల లోంచి పొడుచుకొచ్చిన బండరాళ్ళు,కృష్ణా నది ఒడ్డున అక్కడక్కడా కనపడే సిమెంట్ ఫాక్టరీలు,వాటి ప్రభావంతో చుట్టు పక్కలంతా తెల్లటి దుమ్ము దుప్పట్లు కప్పుకున్న తుమ్మ చెట్లు,శీతాకాలంలోనూ వీచే వేడి గాలులు,ఎర్రెర్రగా పండుమిరప, కనకాంబరాల చేలు..!

పెళ్ళయి... పశ్చిమ గోదావరి ఆకుపచ్చ అందాలు చూసే వరకూ పై దృశ్యాలన్నీ మామూలుగా కనిపించేవి.అయినా ఇప్పటికీ ఆ దారెంట వెళ్తుంటే సూపర్ హిట్ అను దిక్కుమాలిన కథలో మల్లిక్ చెప్పినట్లు గుండెలో వీణలూ సితార్లూ మోగుతాయి.గట్టిగా ఆ గాలి గుండెల నిండా పీల్చుకోవాలనిపిస్తుంది.

పల్నాడు ప్రారంభంలోనే పలకరించే నాయకురాలు నాగమ్మ కాంస్య విగ్రహం!

తెల్లారితే పల్నాడు జనమంతా ఏవో ఒక పన్ల మీద పేటలోనే ఉంటారాయె!అందుకే మా వూరు మధ్యగా పోయే NH9 ని మేము ముద్దుగా "పల్నాడు రోడ్"అని పిల్చుకుంటాం!ఇంకా పలనాడు ట్రావెల్సూ, పల్నాడు బ్రదర్స్ పాన్ బ్రోకర్స్,పల్నాడు మడత మంచాలు అద్దెకిచ్చే డార్మెట్రీలు, పల్నాడు ఫైనాన్స్,పల్నాడు అది పల్నాడు ఇదీ.... ఇట్లా బోలెడు పల్నాడు సరుకు ఊరినిండా!

కారంపూడి ఊరు మధ్యలో కొలువైన బ్రహ్మనాయుడు

పల్నాడు చరిత్రంతా దాయాదుల కథ కావడంతో ఎన్ని సార్లు చదివినా బోలెడు కన్ ఫ్యూజన్ తో మర్చిపోతాను. మా వూరిపక్క జనాల్లో చాలామంది (పాతవాళ్ళు) పల్నాడు చరిత్రలోని వ్యక్తుల పేర్లతో కనపడటం ఆశ్చర్యం లేదు. మాకు పాలు పోసే ఆయన పేరు "బాలచంద్రుడు"! మా అత్త పేరు పేరిందేవి! నాన్న ఆఫీస్ లో అటెండర్ అలరాజు. నాగమ్మలకైతే కొదవే లేదు. ఒకే ఇంట్లో ఇద్దరు! పెద్ద నాగమ్మ, చిన్న నాగమ్మ! అంత పవర్ ఫుల్!పల్నాడు బయటెక్కడో ఉన్న మా వూర్లోనే ఇంతమంది ఉంటే ఇక నిజంగా పలనాడులో ఎంతమంది ఉంటారో ఇలాంటి పేర్ల వాళ్ళు!

మాచర్ల చెన్నకేశవ స్వామి

మా వూరాయన ఒకాయన మా కాలనీలోనే ఉంటున్నాడని మాటల మధ్యలో తెలిసి పేరేమిటని తెలుసుకుంటే ఆయన కాస్తా బ్రహ్మనాయుడై కూచున్నాడు.

అచ్చంగా పల్నాడులో నివసించకపోయినా మాచర్లలో చెన్నకేశవ స్వామి ఆలయం చూడ్డం,దాచేపల్లి బ్రిడ్జ్ దగ్గర నాగులేరుని చూడ్డం, తొలేకాదశికి బ్రహ్మ నాయుడు తపస్సు చేసుకోడానికెళ్ళాడని చెప్పే గుత్తికొండ బిలం చూడ్డం(లోపలికెళ్లాలంటే మాత్రం చచ్చేంత దడ!) ఇష్టమైన పని నాకు!

ఆ బిలానికి అంతు అనేది లేదనీ, బాగా లో...పలికి వెళితే అక్కడ నిజంగానే తపస్సు చేసుకుంటూ మునులు ఉంటారనీ అంటారు. అంత దూరం ఎవరూ వెళ్ళలేదు కాబట్టి ఎంతవరకూ నిజమో మరి!ఆ మధ్య మావూరెళ్ళినపుడు తీరిగ్గా ఆగుతూ ఆగుతూ ఫొటోలు తీసుకుంటూ తిరిగొచ్చాను హైద్రాబాదు.

చెన్నకేశవ స్వామి ఆలయంలోని నాగశాసనం!

దాచేపల్లి బ్రిడ్జీ దగ్గర ఆగగానే అక్కడ ఒక తోపుడు బండిమీద బాగా పండి పగిలిన సీమ చింతకాయలు బోల్డు కనపడ్డాయి... తెల్లని విత్తనాల మీద గులాబీ చారల్తో!ఎగబడి కొన్నామనుకోండి! పక్కనే "శ్రీ వీరాంజనేయ కిళ్ళీ షాపు" లో గోలీ సోడా తాగాము. షాపు పక్కనే ఒక బోర్డు మీద ఇలా రాసుంది .

"ఇచ్చట పెళ్ళిళ్ళకు ,శుభకార్యాలకు కిళ్ళీలు అందంగా(?)కట్టబడును. తిరుపతి,కాళహస్తి,శ్రీశైలం వెళ్ళు బస్సులు ప్రతి రోజూ సాయంత్రం 4 గంటలకు ఇచ్చట నుంచి బయలుదేరును"

మబ్బులు కమ్మిన ఆకాశం కింద సాగర్ కృష్ణ!

ఆ పక్కనే సయ్యద్ పాషాగారి బోన్ సెట్టింగ్ సెంటర్ గాజు తలుపుల మీద పవన్ కళ్యాణూ,ఇలియానా విరిగిన ఎముకలకు పిండి కట్లు వేయించుకుని ఫుల్ మేకప్ తో ఆందంగా నవ్వుతూ కనపడ్డారు.(ఇదే హైద్రాబాదులో అయితే షారుక్ ఖానూ,ఐశ్వర్యా రాయీ ఈ కట్లు కట్టించుకుని కనపడతారు)

నెమ్మదిగా అలా ఆ వూర్లు దాటుకుంటూ సాగర్ అందాలు కూడా చూస్తూ ఎప్పటికో హైద్రాబాదు చేరాము.

మెట్లదారిలో కోటప్ప కొండెక్కి...!

2010-02-09T09:58:00.000+05:30

ఈ రోజు ఏకాదశి. మా కోటప్ప కొండ దగ్గరి దృశ్యాన్ని ఊహించుకుంటే రెక్కలుంటే బావుండు, ఎగిరెళ్ళి అక్కడ వాలిపోదామనిపించేంత తిక్కగా ఉంది! అక్కడ , త్రికోటేశ్వరుడిని దర్శించుకోడానికొచ్చిన వేలాది, లక్షలాది మనుషుల మనసుల నిండా ఆ మహాదేవుడే నిండిపోయి ఉంటాడు. తిరణాల తిరణాలే...భక్తి భక్తే! అంతా కోలా హలం! అంతా సందడి, అంతా సరదా!(తిరునాళ్ళు సరైన పదమనుకుంటా గానే మేము తిరణాల అనే అంటాం మరి)

ఊళ్ళోనే ఉన్నా ఏడాదికొక్కసారైనా కనపడని బంధువులూ, స్నేహితులూ పరిచయస్తులూ అంతా కోటప్ప కొండ తిరణాల్లో కలుస్తారని మా వూర్లో జోకుంది.

మహాశివరాత్రి పండగరోజైతే చుట్టు పక్క పల్లె జనాలంతా ట్రాక్టర్లూ, ఎడ్లబండ్లూ, ప్రభల్తో వస్తారు కాబట్టి మరీ రద్దీగా గా ఉంటుందని సాధారణంగా మా టౌను వరకూ ఏకాదశి రోజే కొండ మీద ప్రత్యక్షం అవుతుంది.పల్లెటూరి జనాల రద్దీని తట్టుకోలేం అనేది మరో భావన! అక్కడికి మేమేదో క్లాసూ,పల్లెటూరి జనాలంతా మాసూ అని మాకో పెద్ద భ్రమ!

దాదాపు తొమ్మిదివందల మెట్లు! స్నేహితులు, బంధువులు,ఇరుగు పొరుగులు అందర్తో కలిసి మెట్లదారిలో కొండెక్కడం అప్పట్లో ఒక పెద్ద గొప్ప! ఫాషన్, సరదా, సంప్రదాయం, ఇంకా చాలా!

తిరణాలంటే చెప్పేదేముంది! వందల సంఖ్యలో రాత్రికి రాత్రే వెలసే దుకాణాలు,లారీల్తో వచ్చి వాలే చెరుకుగడలూ,రంగుల రాట్నాలు, అంతా సంతోషమే, అంతా ఉల్లాసమే!

కొండమీదేమో ఇవేవీ పట్టని ఆదిభిక్షువు!

* * *

అసలు మా వూరికీ, మహాశివుడికీ గొప్ప అనుబంధం ఉంది. ఊరిమధ్యలో భిక్షా పాత్రతో గంభీరంగా రోడ్డు మధ్యలో బైఠాయించిన శివుడి విగ్రహాన్ని మీరు ఇంకెక్కడైనా చూశారా? చూడకపోతే కొంచెం పక్కకిచూడండి...కనపడతాడు..మా వూర్లోని మహాశివుడు. మూడోకన్ను జనం మీద పడకుండా భిక్షాపాత్రతో నీరు తాగుతున్నట్లు అది కొంచెం ముఖానికి అడ్డంగా వచ్చేట్లు చెక్కాడు శిల్పి సూరిగారు.

మా వూరి చరిత్రే పాతూరు శివాలయం వీధి నుంచి మొదలైంది ! ఆ భీమలింగేశ్వరాలయానికి 1100 యేళ్ళ చరిత్ర ఉంది. ఊరికి కాస్తంత చివరగా త్రికూట పర్వతం మీద కొలువైన కోటయ్య స్వామి కూడా యేటా లక్షలకొద్దీ భక్తుల్ని ఆకర్షిస్తూ ఉంటాడు. ఊరు చుట్టుపక్కల పల్లెల్లో ప్రతి నాలుగైదు ఇళ్ళకో ఒక కోటేశ్వర్రావో, కోటయ్యో, ఉండటం,వాడిని "కొండ"అని పిలవడం మామూలే!

శివరాత్రికి కొండకెళ్ళాలని శివరాత్రి ముగిసిన మర్నాటినుంచే ఎదురు చూసేవాళ్ళే ఊర్నిండా! చిన్నప్పుడు తప్పిపోతామని మమ్మల్ని ఇంట్లో పడేసి, పెద్దవాళ్లంతా కొండకెళ్ళిపోయేవాళ్ళు గానీ కాలేజీ కొచ్చాక పోన్లే పాపమని మమ్మల్ని కూడా తీసుకెళ్ళేవాళ్ళు. మావయ్యలు,పిన్నులు,అత్తలూ వీళ్ళంతా తయారు.

ఆడపిల్లలంతా పట్టు పరికిణీల్లో , చిలకల్లా వాళ్ల వెంటే! చిలకాకు పచ్చ పట్టు లంగా మీదికి పింక్ రంగు వోణీ(లంగా అంచు రంగన్నమాట),రాణీ పింక్ రంగు పట్టులంగా మీదికి నేవీ బ్లూ వోణీ(ఏంటలా నవ్వుతారు,... ఇవి అప్పట్లో భలే హాట్ కలర్ కాంబినేషన్లు తెల్సా) పసుపు పచ్చ పట్టులంగా మీద......తెలుసుగా మెరూన్ కలర్ వోణీ! ఈ రంగుల్లో బోల్డన్ని సీతాకోకచిలకలు!

అన్నయ్యలు,మావయ్య కొడుకులూ మిగతావాళ్ళంతా పోజు కొడుతూ "వీళ్ళు చూడండ్రా,ఎలా గంగిరెద్దుల్లా తయారయ్యారో!.వీళ్ల పక్కన కూడా నడవొద్దురరేయ్"అనేసి కట్ట కట్టుకుని మాకంటే ముందే కొండెక్కేసేవాళ్ళు.

క్రిక్కిరిసిన కొండ మెట్లదారిమీద ఇరవై మెట్లెక్కేసరికి "ఇక నావల్ల కాదు"అనిపించేది.ఐదునిమిషాలాగి మళ్ళీ ఎక్కడం! పచ్చటి ప్రకృతి పరుచుకున్న కొండమీద మెలికలు తిరిగే మెట్లూ, మధ్య మధ్యలో ఆకు దొనెల్లో కుంచెమంటే కుంచెమే పులిహోర,మంచినీళ్ళు అందించే సత్యసాయిసేవా సమితివాళ్ళూ(వాళ్ళలో మాకు తెలిసినవాళ్ళుండి,మాక్కొంచెం ఎక్కువ పులిహోర పెట్టేవాళ్ళు) పసి పిల్లల్ని భుజాలమీద కూచోబెట్టుకుని కొండెక్కే నాన్నలూ, కొంచెం ఆదమరుపుగా ఉంటే చేతిలో పొట్లాలో,అరటిపళ్ళో లాక్కెళ్ళిపోయే కోతులూ,నీళ్ళు కలిపిన పసుపు కుంకుమల బకెట్లతో మెట్ల పూజ చేస్తూ ఎక్కే వాళ్ళు, ఉన్నట్టుండి "చేదుకో కోటయ్యా చేదుకో"అని వినపడే భక్తుల కేకలు!

చిన్నప్పుడు మాకు అది "చేరుకో కోటయ్యా"అని వినపడి ఉషశ్రీని అడిగితే బాగోదని ధర్మ సందేహం అమ్మనడిగాం "మనం కదా కొండెక్కేది? ఆయన్ని 'చేరుకో" అనడమేమిటి?"అని!

అమ్మ ఆశ్చర్యంగా నవ్వేసి "అది చేరుకో..కాదు! చేదుకో! నూతిలో వేసిన చేద బకెట్ ని పైకి ఎలా సులభంగా లాగుతామో,అలా కొండెక్కే శ్రమ తెలీకుండా పైకి చేదుకోమని అడగడం అన్నమాట"అని చెప్పింది.

పండగ రోజు చుట్టుపక్కల పల్లెటూళ్ళనుంచి సింగారించుకుని వచ్చే ప్రభలు! గణపవరం,దేచవరం,రూపెనగుంట్ల,రావిపాడు,చల్లగుండ్ల,గామాలపాడు,నకరికల్లు,కళ్ళగుంట,ఒప్పిచర్ల,లింగంగుంట్ల,కేసనపల్లి, ఈ వూళ్ళన్నిటినుంచీ మైకు సెట్టింగుల్తో,ఎలక్ట్రిక్ దీపాలతో ట్రాక్టర్ల మీద వస్తాయి.((పండగ రోజు ఉదయం నుంచీ మర్నాడువరకూ మాకు కరెంట్ ఉండేది కాదు.మా ఇంటికి దగ్గర్లోని రోడ్డుమీదినుంచీ ఈ ఎలక్ట్రిక్ ప్రభలన్నీ వెళ్ళేవి)ఇదివరలో ఎడ్లబండ్లమీద వచ్చేవట)

ఆ ప్రభలు ఒక పెద్ద సందడి. పందాలు పడి ఒకరి కంటే ఒకరు ఎత్తుగా కడతారు కాబట్టి అవి పడిపోకుండా, వాలిపోకుండా ఉండటానికి బలమైన మోకులు(తాళ్ళు) ముందు, వెనకా కట్టి కొందరు అవి పట్టుకుని కొండదాకా నడిచి వస్తారు. ఎన్ని మైళ్ళయినా సరే! సంప్రదాయం ప్రకారం ఎద్దులతో కాసేపు ప్రభను లాగించి ఆ తర్వాత ట్రాక్టర్ కి కట్టేవాళ్ళు. ఆ ప్రభను ఏదైనా వూళ్ళో లంచ్ బ్రేక్ కోసం ఆపినపుడు అక్కడి ఆడవాళ్లంతా పెద్ద పెద్ద బిందెల్తో నీళ్ళు తెచ్చి ప్రభ ముందు "వారు" పోయడం చిన్నపుడు చూస్తుండేవాళ్ళం.

ఇదంతా ఎప్పటిదో పాత కథ!

ఆ తర్వాత మా వూరి మాజీ ఎమ్మెల్యే మంత్రిగారిగా కూడా ఉన్నపుడనుకుంటా కొండమీదికి ఫటా ఫట్ రాజమార్గం లాటి ఘాట్ రోడ్డు వేయించేశారు.(రాజు తల్చుకుంటే అని ఊరికే అన్నారా)ఇప్పుడు కింద నుంచి కొండమీదికి ఇరవై నిమిషాల్లో వెళ్ళిపోవచ్చు. కొబ్బరికాయల షాపులనుంచీ,చెప్పుల స్టాండ్ ల దాకా అన్నీ పక్కా దర్శనీయ స్థలాల్లో లాగానే కొండమీదే తయారయ్యాయి.నరసరావుపేట నుంచి కొండకెళ్ళేదారి NH5 కంటే నున్నగా అందంగా ఉంటుందిప్పుడు. దారి పొడుగునా బోలెడన్ని ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలు! కొండపాదాల వద్దే టూరిజం డిపార్ట్ మెంట్ వారి కాటేజీలు..కళ్ళు చెదిరే అందంతో,ఏసీ సహా సకల సౌకర్యాలతో! అసలు ఇదొక రిసార్ట్ లా ఉందిప్పుడు.

ఘాట్ రోడ్డు ప్రతి మలుపులో కనువిందు చేసే పార్కులు,విగ్రహాలు!అంతా మారిపోయింది.అసలు కొండమీద గుడి కూడా మారిపోయింది. మూలవిరాట్ ని నేను గుర్తేపట్టలేదు. "ఇదేనా గర్భగుడి"అని ఆశ్చర్యపోయాను. కోటప్ప
మాత్రం నన్ను గుర్తుపట్టి "ఏందమ్మాయ్,ఎప్పుడొచ్చా? ఏందిట్ట మారిపొయ్యావు? ఈ మజ్జెన అవుపడట్లేదేంది?"అని మా వూరి యాసతో పలకరించాడనుకోండి!

సౌకర్యాల పరంగా కొండ ఇప్పుడెంతో మెరుగ్గా హాయిగా ఉంది కానీ ఘాట్ రోడ్డుపడటంతో మెట్లదారిని వాడేవారే కరువయ్యారు. పండగ సమయాల్లో మెట్లదారిన వస్తామనో,మెట్లపూజ చేస్తామనో ఎవరైనా మొక్కుకుంటే తప్ప!

ఏది ఎంతగా మారినా,ఎంత ఘనంగా రోడ్లూ గోపురాలూ కట్టినా మా కోటయ్య మాత్రం మారడు.

తీపిరాగాల కోకిలమ్మకు నల్లరంగులలుముతూనో,కరకు గర్జనల మేఘ మాలలకు మెరుపు హంగులద్దుతూనో, ఆ ఆది భిక్షువు చిద్విలాసంగా కొండకొచ్చేవారిని చిరునవ్వుతో పరికిస్తుంటాడు.

" కోటయ్య సావి మీద ఆన బెట్టి చెప్తున్నా"అని అలవోగ్గా అబద్ధాలాడేసే రాజకీయనాయకుల్ని సైతం అదే చిరునవ్వుతో చూస్తూ "నీ లెక్క తర్వాత చూస్తాన్లే"అంటాడు.

ఊరు ఊరంతా సంతోష సాగరమై కొండకు పరుగులు తీసే వేళ ఊరికి దూరంగా ,ఇక్కడ....ఆ మహాదేవుడి సన్నిధికి ఊహల్లోనే మెట్లదారిన కొండకు ప్రయాణమవుతున్నా!

అన్నట్టు, అద్దిరిపోయే ఫొటోలు తీసిందెవరో కాదు, నేనే!

ఎలక్ట్రిక్ ప్రభ ఫొటో ఇచ్చినందుకు గోగినేని వినయ్ చక్రవర్తి గారికి కృతజ్ఞతలు

వేణూ శ్రీకాంత్ పదో తరగతి జ్ఞాపకాలు

2010-01-11T10:50:00.000+05:30

బాల్యం ఎవరికైనా అమృతప్రాయమే! ఎంత వయసు వచ్చినా తీయని జ్ఞాపకంలా మిగిలేది బాల్యమే! చదువుకున్న స్కూలు, తిరిగిన వీధులూ, గోలీలాడుకున్న రోడ్లూ, ఎక్కిన చెట్లూ, దూకిన గోడలూ, ప్రాణంగా అనిపించే ఆనాటి స్నేహితులూ, గిల్లి కజ్జాలూ, బెత్తంతో కల్లో కొచ్చే ట్యూషన్ మాస్టారూ, అంతా.....అంతా అందమే, ఆనందమే!

నాతో నేను నా గురించి. అంటూనే తన అనుభవాల్లోకి, జ్ఞాపకాల్లోకి, కబుర్లు చెప్తూ చేయి పట్టుకుని మనల్ని కూడా నడిపించుకెళ్ళే భావుకుడు, మా వూరబ్బాయి వేణూ శ్రీకాంత్ తన పదో తరగతి జ్ఞా పకాల్ని పంచుకుంటున్నారు చూడండి. మీరూ పదో క్లాసులోకి పరుగులు తీయండి.

*** *** ***

ప్రతి వ్యక్తి జీవితంలోనూ గోల్డెన్ ఎరా అన తగిన బాల్యాన్ని నేను ఎక్కువ భాగం నరసరావుపేట లోనే గడిపాను. ఊహ తెలిసాక ఈ ఊరు వచ్చాము. అక్షరాభ్యాసం నుండి ఆరవ తరగతి వరకు ఇక్కడే చదివాను. అమ్మా, నాన్న ఇద్దరికీ బదిలీ అవడంతో ఏడు ఎనిమిది తరగతులు పిడుగురాళ్ళ లో చదివేసి మళ్ళీ తొమ్మిదో తరగతికి నరసరావుపేట వచ్చేసాను. నాలుగో తరగతి తర్వాత ఎప్పుడూ పేరెంట్స్ నాపై చేయిచేసుకోకపోయినా ఎందుకో నేను బలవంతపు బుద్దిమంతుడుగానే మిగిలిపోయాను.

అప్పటికీ కొన్ని కోతి వేషాలు వేసే వాడ్ని కానీ సాధ్యమైనంత వరకూ ఇమేజి డ్యామేజి అవకుండా జాగ్రత్త పడే వాడ్ని :-) పిడుగురాళ్ళలో ఎంతైనా హైస్కూల్ కదా మరి చిన్నపాటి కొమ్ములు మొలిపించుకుని ఐతేనేమీ అక్కడి స్నేహాల మూలంగా పరిచయమైన కొత్త ప్రపంచం వల్ల ఐతేనేమీ చదువును అటకెక్కించేశాను. అలాగే ఎలాగో తంటాలు పడి పది వరకూలాగాను కాని అమ్మకు నామీద ఖచ్చితమైన నమ్మకం ఏర్పడిపోయింది వీడు ఇలాగే చదివితే 10th క్లాస్ లో బోర్లా పడటం ఖాయం అని.

అదుగో సరిగ్గా అలాంటి సమయం లోనే అమ్మ పాలిటి ఆపన్న హస్తం, నా పాలిటి యమపాశం లాంటి పాండురంగారావు మాష్టారి ట్యూషన్ గురించి అమ్మకి తెలిసి పోయింది. రెండో రైల్వే గేట్ నుండి సరాసరి ప్రకాశ్ నగర్ వైపు వెళ్తూ రిజిష్ట్రార్ ఆఫీస్ తర్వాత లైన్లో ఎడమ సందులోకి తిరిగి చివరికి వెళ్తే అక్కడ పాండురంగారావు గారి డాబా ఇల్లు ఉండేది. ఇల్లుచిన్నదే అయినా చుట్టుపక్కల ఇళ్ళు ఏమీ లేకపోడం వల్ల ఒంటరిగా ఠీవీగా నిలుచున్నట్లు ఉండేది. ఓ నాలుగు మెట్లు ఎక్కి లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఎడమ పక్క డాబా మీదకు సన్న మెట్లు, అక్కడే ఎత్తుగా కట్తిన వరండానే కాకుండా ఇంకా బోలెడంత ఖాళీ స్థలం కూడా ఉండేది అమ్మాయిలు ఆ ఎత్తైన వరండాలోనూ మేమంతా కింద కూర్చునే వాళ్ళం.

పాండురంగారావు మాష్టరు గారికి పోలియో, సరిగా నడవలేరు, మెడకూడా కాస్త పట్టేసి ఉండటంతో చూడటం కూడా కాస్త వంకరగా కష్ట పడుతూ చూసేవారు మాములు వాళ్ళలా సులభంగా కదలలేరు. దీనివల్లనే మా ఊర్లో అప్పట్లో పేరుపొందిన స్వామీ, శ్రీహరి గార్లలా కమర్షియల్ సక్సెస్ అందుకోలేకపోయారు.

కానీ తను లెక్కలు మాత్రం చాలా బాగా చెప్పేవారు, లెక్కలే కాదులెండి అన్ని సబ్జెక్ట్స్ చాలా బాగా చెప్పేవారు. అప్పట్లోనే క్లాస్ ను గ్రూపులుగా విభజించి ఆరోగ్యకరమైన పోటీ పెట్టి చిన్న చిన్న బహుమతులు ఇచ్చి ప్రోత్సహించి అందరినీ బాగా చదివించడానికి ప్రయత్నించేవారు. మా అమ్మగారి బలవంతమ్మీద అందులో చేరిన నేను మొదటి రోజునుండీ మొద్దబ్బాయ్ ట్యాగ్ (కనపడని) మెడలో తగిలించుకుని తిరిగే వాడ్ని.

ఇంటిదగ్గర చేయమని ఇచ్చిన పని పూర్తిచేయగలిగే వాడ్ని కాదు దాంతో ట్యూషన్ మొదలయ్యే టైంకి ప్రతిరోజు బయటనుంచునే వాడ్ని. చదివినవి వేరే పిల్లలికి అప్ప చెప్పాల్సి ఉండేది నేను నిజాయితీగా మొత్తం పొల్లుపోకుండా చెప్పడానికి ప్రయత్నించి మధ్య మధ్య లో ఆగుతూ, పూర్తిచేయలేక రోజూ తిట్లు తినేవాడ్ని. అలా మొదటి యూనిట్ టెస్ట్ లు వచ్చాయి అందులో ఎవరి ప్రమేయం లేకుండా నా అంతట నేనే రాయడం కదా, నా ప్రయత్నం నేను చేశాను. దిద్దే రోజే కొందరు క్లెవర్స్ బ్యాచ్ మెచ్చుకోలుగా చూశారు, ఫలితాలలో మొదటి ఐదుగురిలో నేను ఉండటం చాలా మందిని ఆశ్చర్య పరిచింది, మరి అప్పటివరకు చివరిబ్యాచ్ లో చివరి వాడ్ని కదా. ఈ పరీక్షల తర్వాత క్లవర్ బ్యాచ్ తో స్నేహం కుదిరింది, వాళ్ళు "బాబు అమాయక చక్రవర్తీ ఇలా నిజాయితీగా ఉండకూడదమ్మా మధ్యలో కాస్త మింగేస్తూ స్పీడ్ గా అప్పచెప్పేయాలి.." అనీ, హోమ్ వర్క్ ఎలా ఫాస్ట్ గా మ్యానిపులేట్ చేయాలి అనీ కిటుకులు చెప్పారు. అలా మెల్లగా మొద్దబ్బాయి ట్యాగ్ తొలగించుకోగలిగాను.

ఆగండాగండి! అక్కడితో అయిపోలేదు అది పాజిటివ్ సైడ్ ఆఫ్ స్టోరీ, అయితే మడిసన్నాక కూసంత కళాపోసనుండాల అని బలంగా నమ్మే మడిసిని నేను, మరి చేసిన అల్లర్లు కూడా చెప్పాలి గదా. మా ట్యూషన్ నుండి నవోదయనగర్ లోని మా ఇంటికి వెళ్ళడానికి సరాసరి రైల్వే ట్రాక్ వరకు వచ్చేసి ట్రాక్ పక్కన రోడ్ పట్టుకుని బ్లైండ్ హైస్కూల్ మీదుగా నేనూ మా ఫ్రెండ్, వాడి సైకిలు నడిపించుకుంటూ వెళ్ళే వాళ్ళం. అంటే లావుపాటి కళ్ళద్దాలు (-12D పవర్) ఉండటం వల్ల మనకి సైకిలు తొక్కడమే కాదు ఎక్కడం కూడా నిషిద్దమే. ఆ దారమ్మట అమ్మ వాళ్ళ ఆఫీసు బంట్రోతులు బోల్డుమంది తిరుగుతూ ఉండే వాళ్ళు సో ఇంట్లో తెలియకుండా "సాహసం శాయరా ఢింభకా.." అందామంటే ఆనక వాళ్ళు ఇంట్లో చెప్పి మన డిప్ప పగల గొట్టించేయగలరు అని బుద్దిగా ఉండే వాడ్ని.

అలా ఓ రోజు ముందు కొందరు ట్యూషన్ అమ్మాయిలు వెనగ్గా మేము నడుస్తుండగా ఎందుకు బుద్ది పుట్టిందో ఏమో ఈల నేర్చుకోవాలి అనిపించింది. వెంటనే అది రోడ్డు, ముందు ఆడలేడీస్ వెళ్తున్నారు అన్న స్ఫృహలేకుండా, ఒకవేళ ఉన్నా "ఆ వచ్చిందా చచ్చిందా.." అనుకుని తుస్.స్.స్.స్. తుస్.స్.స్.స్.స్ మంటూ ప్రాక్టీసు మొదలెట్టాను. కాసేపయ్యాక ఏమయ్యిందో ఏమో అనుకోకుండా ఒక్కసారిగా పెద్ద పెట్టున కయ్య్.య్య్.య్.య్. మంటూ ఈల వచ్చేసింది.

ముందు నడుస్తున్న అమ్మాయిల బ్యాచే కాకుండా వాళ్ళకుముందు నడుస్తున్న బ్యాచ్ సైతం ఒక్కసారి ఆగి వెనక్కితిరిగి ఉరిమి చూశారు... ఫోకిరివాడులారా అని తిట్లు మొదలెట్టకముందే పారిపోయే వీలు లేక హి.హి.హి. అని వెర్రి నవ్వు ఒకటి నవ్వేసి "ఈల.. ప్రాక్టీసు.. అనుకోకుండా.." అని సణిగాను వాళ్ళు మరోమారు గుడ్లురిమేసి వెళ్ళిపోయారు. మనం ఎందుకైనా మంచిది అని సేఫ్టీ కోసం రెండ్రోలు జొరం తెప్పించేసుకుని ట్యూషన్ మానేశాం.

ఇక ట్యూషన్ ఎగ్గొట్టీసి మనం చేసే ఘనకార్యమేమిటయ్యా అంటే సినిమాలకి చెక్కేయడం. అప్పట్లో "ఛస్ మన ట్యూషన్ దగ్గరలో ఒక్క సినిమా హాలైనా లేదేంట్రా ఎంత ఇబ్బందైపోయింది.." అని తిట్టుకుంటూనే రెండో గేట్లోనుండి రయ్ మని ఏంజల్ టాకీసుకో లేదంటే మూడోగేటు దగ్గర చిత్రాలయకో లేదంటే బస్టాండ్ దగ్గరలో ఉండే సంధ్యాకో చెక్కేసే వాళ్ళం. అప్పుడప్పుడు చిరంజీవి సినిమాల కోసం ఈశ్వర్ మహల్ కి వెళ్ళడానికి కూడా జంకే వాళ్ళం కాము. అప్పట్లో ఇవే కానీ నేను ఇంటర్ మరియూ ఇంజనీరింగ్ కి వచ్చాక జయలక్ష్మి, రవి కళామందిర్ అనే రెండు అల్ట్రామోడర్న్ హాళ్ళు కట్టారు వాటిలో ఎయిర్ కూలర్లు రిక్లైనింగ్ సీట్లు అబ్బో ఆ కతే వేరులే, మహరాజ భోగం అనిపించేది అప్పట్లో.

ఒక వేళ సినిమా అంత సమయం లేదంటే మా మరో అడ్డా ఈశ్వర్ స్వీట్స్ (బొమ్మలో ఉన్నదే). కోర్ట్ బిల్డింగ్స్ దగ్గరలో ఉండేది దీన్లో ఓ స్వీటు ముక్క తినేసి, బాదంపాలో, గ్రేప్ జ్యూసో తాగేసి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ కూర్చునే వాళ్ళం. (ఇక్కడ మీ నోరూరితే మీరు తిండిపోతు అనో, ఖాళీ కడుపుతో ఈ టపా చదువుతున్నారనో అర్ధమే కానీ నా తప్పేంలేదు అని గమనించ ప్రార్ధన)బాదం పాలు సేఫే కానీ గ్రేప్ జ్యూస్ తాగినపుడు వెంటనే ఇంటికి వెళ్ళకూడదు దొరికిపోతాం, ఓ అరటిపండుతినో, బోలెడు మంచినీళ్ళు తాగో నోట్లో రంగంతా పోయింది అని నిర్ధారించుకున్నాక వెళ్ళాలి. ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి ఇక్కడి గ్రేప్ జ్యూస్ చాలా నచ్చేది నాకు చల్లగా, రుచిగా గ్లాస్ అడుగున చివర్లో రెండు ద్రాక్ష వచ్చేలా ఇచ్చేవాడు, స్ట్రా ఇచ్చేవాడు కాని నాకు ఎండన పడి వెళ్ళి గ్లాస్ తో అలాగే తాగడం మరింత ఇష్టం , మహాద్భుతం గా ఉండేది రుచి ఎన్ని చోట్ల ఎంత ఖరీదైన జ్యూసులు డ్రింక్ లు తాగినా దాని రుచి దానిదే అంటే నమ్మండి.

అప్పుడప్పుడూ ఈశ్వర్ స్వీట్స్ నుండి వస్తూ వస్తూ రెండోగేటు దగ్గర శంకరమఠం దగ్గర కాసేపు ఆగే వాళ్ళం, నేను మాత్రం గుడిని దానిలో అమ్మవారిని చూడటానికి వెళ్ళేవాడ్ని. మా ఫ్రెండ్స్ మాత్రం కాంపౌండ్ లోనే ఆగిపోయే వారు ఎందుకో తెలిసేది కాదు, అంటే దర్శనమయ్యాక నేనూ వాళ్ళతో కలిసే వాడ్ననుకోండి :-) అది వేరే విషయం. ఇతిహిః 10th క్లాసహః కొన్నిహిః ఙ్ఞాపకహః ... !!

ఆంజనేయ స్వామి గుడి కథలు - 1

2010-01-05T23:30:00.000+05:30

బ్లాగర్ లో ఉత్పన్నమైన ఒక సమస్య వల్ల ఉదయం గీతాచార్య రాసిన పోస్టు అనూహ్యంగా డిలీట్ అయిపోయింది. అందువల్ల పోస్టుకు వచ్చిన వ్యాఖ్యల్ని కూడా ఇక్కడే టపాలో పొందుపరుస్తున్నాము. గమనించండి.

నరసరావుపేటకీ ఆంజనేయస్వామికీ అవినాభావ సంబంధం ఉందేమో మరి.

అసలు మా ఊరు మొదట పుట్టిందే ఆంజనేయస్వామి ఆథ్వర్యంలో అనుకుంటా. ఇప్పుడు ’పాతూరు’ అని పిలిచే చోట అట్లూరు అనే చిన్న గ్రామం ఉండేది. అదే క్రమంగా ఇప్పటి నరసరావుపేట అనే రూపుని సంతరించుకుంది. అక్కడ ఉన్న ఆంజనేయ స్వామి గుడిని ’పాతూరు ఆంజనేయస్వామి గుడి’ అంటారు. అదే వరసలో పాండురంగ స్వామి గుడి, పట్టభి రామస్వామి గుడి, ఇంకో రాముల వారి ఆలయం ఇలా మొత్తం నాలుగు ప్రఖ్యాత (మా ఊళ్ళో) ఆలయాలున్నాయి.

అలాగే ఇంకా శివాలయం, వెంకటేశ్వరస్వామి గుడి, (ఈ వెంకటేశ్వరస్వామి గుళ్ళు రెండు. ఒకటి శివాలయాన్ని ఆనుకునే ఉంటే, ఇంకోటి బరం పేటలో ఉంది), భావనారాయణస్వామి గుడి, ఇలా చాలా ఆలయాలున్నా, చాలామందికి ఆంజనేయస్వామి గుడి అంటే, స్టేషన్ రోడ్డులో ఉన్న గుడే మరి. అంతలా పేరు తెచ్చుకున్న ఆ ఆలయం పెద్ద గొప్పగా ఉంటుందా అంటే, చుట్టు ప్రక్కలున్న ఇళ్ళలో, షాపుల్లో కలగలసి పోయి ఇదిగో ఇలా ఉంటుంది.

కానీ అక్కడ ఉండే జనం రష్, ఆ భక్తిపూర్వకమైన (అంటే కేవలం స్వామివారి మీదే కాదు. స్వామీజీ... అదే పూజారి గారి మీద కూడా) వాతావరణం, పూజారి గారి ఆత్మీయమైన పలకరింపు, దగ్గరలోనే పార్కూ, భలే దక్కడ. నాకు నాలుగేళ్ళ వయసున్నప్పుడు మేము అరండల్ పేట లో ఉండేవాళ్ళం. అంటే మా ఇంటికి మూడు ఇళ్ళవతల కుడి వైపు తిరిగే సందులో నుంచీ గట్టిగా వంద గజాల దూరం వెళితే స్టేషను రోడ్డు. అక్కడ ఎడమ వైపు ఓ పాతిక ముప్పై అడుగులేస్తే ఆంజనేయ స్వామి గుడి అన్నమాట.

ఇక్కడ చెప్పిన టైమ్ కి ఇరవై ఏళ్ళ తరువాత సుబ్రహ్మణ్యం గారు... ఆంజనేయ స్వామీ...

రోజూ సాయంత్రాలు, నేను పొద్దున స్కూలుకెళ్ళినందుకు నాన్నకి పనిష్మెంట్ గా నన్ను పార్కుకి తీసుకెళ్ళే బాధ్యత అప్పగించ బడింది నా చిన్నప్పుడు. అలా పార్కుకెళ్ళి వచ్చేటప్పుడు సుబ్రహ్మణ్యం గారితో పరిచయం వల్ల నాన్న పార్కు నుంచీ వచేటప్పుడు అక్కడకు తీసుకెళ్ళేవారు. బట్టలు మట్టిగొట్టుకుని పోయినా ఆచార్యుల వారబ్బాయినని ఆయనకి నేనంటే ఒక ప్రత్యేకమైన అభిమానం. వెళ్ళగానే చేతులు కడుక్కుని రా అనేవారు. చక్కగా చేతులు కడుక్కుని నాన్న ఎత్తుకుంటే కాళ్ళకు మట్టంటకుండా వెళ్ళి దేవుడి ముందు నించుని "మా గోపీ చందుకి జ్వరమొచ్చేట్టూ చెయ్యి స్వామీ. స్కూలుకి సెలవొస్తుంది," అని ప్రార్థించి, అప్పుడు ఆయనిచ్చిన కొబ్బరి ముక్కలో, ఆకుపూజ చేసిన రోజైతే కేసరో తీసుకుని వెళ్ళేవాడిని. గోపీచందు గారంటే మా స్కూలు హెడ్డు. నాకు జ్వరమొస్తే నాకొక్కడికే సెలవు. అదే ఆయనకి జ్వరమొస్తే స్కూలు మొత్తం సెలవు. హాయిగా అందరూ రెస్టొచ్చని నా సోషలిస్టిక్కైడియా. బాగుంది కదూ. కానీ ఆయనకు జ్వరమొచ్చినా వేరే ఎవరైనా వచ్చి స్కూలు తెరుస్తారని తెలిసి, నాకు, నాకు మాత్రమే జ్వరమొస్తే చాలని కోరుకోవాలని ఙ్ఞానోదయమయ్యే సరికి ఆ స్కూలు మారిపోవటం కూడా అయిపోయింది. అలా నా ఏకవాంఛా ప్రార్థన కొన్నాళ్ళు సాగింది. కానీ జనానికి మాత్రం ఆ గుడంటే చాలా ప్రేమ. నాకు పెద్ద చరిత్రా అవీ తెలియవు కానీ ఆ గుడంటే అదొక రకమైన అభిమానం.

ఆ ఆలయానికి జనం రావటం వెనుక కారణం, నరసరావు పేటలో ముఖ్యమైన కొన్ని (ఆఫీసులూ, కోర్టూ, షాపులూ, పెద్ద పార్కూ (అంటే చెంపుచ్చుకుని పోయే పార్కు కాదు) ఆ దగ్గరలోనే ఉన్నాయి. అవిగాక ఆ పూజారి గారి తత్వం. సర్వ మానవ సౌభ్రాతృత్వం అంటే ఆయన్నిజూసే నేర్చుకోవాలనిపిస్తుంది. జనం వాళ్ళలో వాళ్ళు ఈన మా దేవుడూ, ఆయన మీ దేవుడూ అని కొట్టుకుంటారు కడుపులో దేవుడు మొదలయ్యేలా. కానీ సుబ్రహ్మణ్యం గారు అక్కడ ఆలయానికి ఎందరు దేవుళ్ళ భక్తులొస్తారో, అంతమందినీ శాటిస్ఫై (సంతృప్తి అని వాడవచ్చు. బట్ అది నా డే టూ డే కామన్ స్లాంగ్ కాదది) చేసేలా అందరు దేవుళ్ళకీ కనీసం గాయత్రి (ఆఖరుకి మెహెర్ బాబా, మాతా అమృతానందమయి కి కూడా) అన్నా చదువుతారు. అదేమంటే ఏవి చదివినా నాకు ఆంజనేయుడే కనిపిస్తారు కదా. వాళ్ళకి వాళ్ళ దేవుడూనూ అనంటారు. అలా వచ్చిన భక్తులందరికీ అక్కడే తమ తమ స్వాములు కనబడటం వల్ల వేరెక్కడికీ వెళ్ళేవారు కాదు. పైగా పూజారి గారు అందరినీ పేరు పేరునా పలకరిస్తూ పిల్లలకి ప్రత్యేక రాయితీలిస్తుండే వారు. మఙ్ఞళ శని వారాలు ఆకు పూజలూ, వీలున్నప్పుడు భజన్లూ. ఆకుపూజని పంతులుగారు శ్రద్ధగా చేయటం ఒకెత్తైతే, ఆ టైములో ఆయన చేసే ప్రసాదాలు మరో ఎత్తు. ముందా ప్రసాదాల కోసమైనా పూజ చేయించాల్సిందే.

*** *** ***

గుడి గురించిన చరిత్రా, ఇంకా వివరాలూ ముందు ముందు చెప్తాకానీ, ఇక్కడ చెప్పుకోవాల్సిన అంశాలు మరి కొన్ని ఉన్నాయి. ఇక్కడే, ఈ గుళ్ళోనే నా జీవితంలో మూడు ముఖ్యమైన సంఘటనలు జరిగాయి. ఒకటి నా ఎటిట్యూడ్ ని నిర్ణయించి నాకో మార్గ నిర్దేశనం చేస్తే, మరొకటి నేను ఉన్న షెల్ లోంచీ బయటకొచ్చి, కాస్తంత లోకఙ్ఞానాన్ని పెంచుకునేలా జేసింది. (ఇప్పుడీ పేట్రియాట్స్ పుట్టటానికి కారణం కూడా మా అంజనేయ స్వామే కారణం. పైగా ఈ పేరు ఐడియా వచ్చింది ఆయన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడే. అదే గుళ్ళో ఉన్న టైమ్ లోనే). మరి మూడో సంఘటన నా డ్రీమ్ గాళ్ ని కలిసేలా జేసింది. "గాల్లో తేలినట్టుందే...," (పాట నాదే కాపీ కొట్ట బడింది అని ఇంతకు మునుపు కాంతారావు టపాలో మనవి జేసుకున్నాను) అనుకుంటూ ఒక ఎడ్వెంచరస్ లవ్ స్టోరీ అక్కడే మొదలైపోయింది.

అదన్నమాట సంగతి. నరసరావుపేట్రియాట్స్ కి ఆంజనేయ స్వామి అనగానే గుర్తొచ్చే గుడి గురించి. నా బాల్యౌవనాలతో పెనవేసుకుని పోయిన ఙ్ఞాపకాలు ఆ గుడితో చాలా ఉన్నాయి. అవన్నీ "ఆంజనేయ స్వామి గుడి కథలు" అనే రూపంలో. ఎన్నాళ్ళ నుంచో రాద్దామనుకుంటున్నాను కానీ, ఇప్పటికి కుదిరింది.

ఆ గుళ్ళోని రాముడు టైటిల్ బార్ లో ప్రభతో పాటూ...

ఆ నించున్న మనిషున్న స్థంభం దగ్గరే నేను చెప్పిన మూడో సంఘటన జరిగితే, ఇదిగో ఇద్దరు కూచున్నారే అక్కడే నా లవ్ స్టోరీ స్టార్టయింది ;-)

విన్నపం: 1. నా వీజీయే కెమేరా సామర్థ్యాన్ని బట్టీ ఇంతకన్నా క్వాలిటీ ఫొటోలు ఆశించకూడదు. దాంతోనే అద్భుతాలు చేశాను కానీ, ప్రస్తుతం అది కూడా జంపు జిలానీ. అందుకే ఎసెసెన్ కాలేజీ గ్రౌండు గురించి వ్రాయాల్సింది ఇది మొదలైంది. అంతా మన మంచికే. ఈ సారి ఎసెలార్ వస్తుందేమో? :-D

*** *** ***

టపా డిలీట్ అయ్యే సమయానికొచ్చిన వ్యాఖ్యలు...

చిలమకూరు విజయమోహన్ గారు:

సీత లక్ష్మణ సమేత రాములవారు ఎంతందంగా ఉన్నారండి,ఆంజనేయులవారూ కూడా.పూజారి సుబ్రహ్మణ్యంగారికి పాదాభివందనాలు.#

ప్రియ:

ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు? బాగుంది. కానీ ఎందుకో తృప్తిగా లేదు. ఇంకొంచం కావాలనా? లేక ఆశించిన స్థాయిలో లేదనా అనేది తేల్చుకోలేక పోతున్నాను. ఒకటి మాత్రం నిజం. మునుపటి టపాల్లోని ఎగ్రెషన్ మాత్రం లేదు. టపా అలాంటి వస్తువనా?

పూజారి గారిని చూస్తుంటే గత వైభవం అన్నట్టున్నారు. చాలా పెద్దాయననుకుంటా. హ్మ్. రాయండి. రెండో భాగం త్వరలో అని ప్రకటించలేదే? అంటే ఇప్పట్లో రాదా? :-D

If proper care is taken, these too have potential of becoming dargamitta stories. You have style.

వేణూ శ్రీకాంత్

బాగుంది గీతాచార్య గారు, మిగిలిన భాగాలకోసం ఆసక్తిగా ఎదురు చూస్తున్నాను. ఫోటోలు కాస్త నిరాశ పరిచాయి కానీ మనఊరి వాళ్ళ మనసుల్లో ముద్రించుకుపోయిన ఆలయ ఫోటోలు ఉండగా ఈ ఎలక్ట్రానిక్ ఫోటొలతో పని ఏముందిలెండి.

నాకూ ఈ గుడి అంటే చాలా ఇష్టం, నేను ఎక్కువగా స్టేషన్ చుట్టుపక్కల ఇళ్ళలోనే ఉండే వాడ్ని, అచ్చంగా మీలాగే నాన్న నేను పార్క్ నుండి ఇంటికి వస్తూ ఈ గుడికి వెళ్ళేవాళ్లం. గుడిలో పెయింటింగ్స్ చాలా ప్రత్యేకంగా ఉండేవి ప్లాస్టర్ ఆఫ్ పారిస్ తో ఎత్తుగా తడిమితే చేతికి తగిలేలా ఉండేవి చూసి అబ్బురపడేవాడ్ని. పులిహోర, అప్పాలు, కేసరి లాటి ఆకుపూజ రోజు ప్రసాదాలకు నేనూ వీరాభిమానినే.

ఈ చిన్న సత్రంలో ఉన్న ఈ గుడి ఇంత ప్రాచుర్యాన్ని పొందటానికి ముఖ్యకారణం నిస్సందేహంగా పూజారి సుబ్రహ్మణ్యంగారే. ఆయన ఆత్మీయ పలకరింపుకి ఎవరైనా మళ్ళీ మళ్ళీ రావాల్సిందే. ఇంకా ఇంత చిన్న గుడిలో అందరు దేవుళ్ళ పటాలకీ చోటుకల్పించడమే కాక పూజలో సైతం స్థానం కల్పించడం నీజంగా మెచ్చుకోవాల్సిన విషయం.

మైత్రేయి

ఈ గుడి నేను కూడా చూసానండి.చాలా బాగుంటుంది. మీరు చెప్పినట్లే చిన్న గుడి కాని ఎంతో శుబ్రంగా , పవిత్రం గా ఉంటుంది. పూజారిగారి ప్రశాంత వదనం మర్చిపోలేము.

మా వారు తన చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు చెప్తూ ఈ గుడికి తీసుకు వెళ్లారు. నరసరావు పేట్ వెళ్ళినప్పుడల్లా వెళ్తాము.

ఈ గుడి, జాని మసాలా తప్పనిసరి .

అడ్డగాడిద (The Ass)

Hmm nice post. Photos could have been better. But u gave ur reason.

enti poleramma banda kadhala ikkada kuda? :-D

సమయానికి టపాని దొరకబుచ్చుకుని అందించిన వేణూ శ్రీకాంత్ గారికీ, అతి కష్టం మీద వ్యాఖ్యలని కూడా రిట్రైవ్ చేసిన Dhanaraj Manmadha కీ thanks a lot.

మా వూరి గ్రంథాలయం కబుర్లు!

2009-11-11T06:42:00.000+05:30

కళా సాంస్కృతిక రంగాలకు పెద్ద పీట వేసే మా వూర్లో లైబ్రరీ గురించి చెప్పకపోతే మాకు పాపం చుట్టుకుంటుంది. అందుకే మొన్నీమధ్య సెలవులకు వెళ్ళినపుడు కాస్తంత భోగట్టా చేద్దామని వెళితే అక్కడ లైబ్రరీ లేదు. నా గుండె ఆగిపోయింది.

అప్పుడెప్పుడో చాన్నాళ్ల క్రితం ప్రభుత్వం ఈ శాఖా గ్రంథాలయాలని ఎత్తేయాలని అనుకుందట. నేను లేకుండా చూసి అలాంటి కుట్రేమన్నా చేశారా అనుకున్నా!అక్కడ ఒక రెస్టారెంట్ ఉంది.వాళ్లనడిగితే లైబ్రరీ ఏమిటన్నారు. వాళ్ళు హోటల్ పెట్టేనాటికి అది లేదన్నారు(ఏడిసినట్టుంది. అదుంటే వీళ్ళు హోటలెలా పెడతారు?)

ఇంట్లో అడక్కుండా వచ్చినందుకు చింతిస్తూ అన్నయ్యకు ఫోన్ చేసి "శాఖా గ్రంథాలయం ఇక్కడ లేదేంట్రా" అంటే వాడు "తీసేశారు" అన్నాడు క్లుప్తంగా!

"తీసేశారా, మరి ఆ పుస్తకాలన్నీ ఏం చేశారు? "నిర్ఘాంతపోయాను మరో పక్క మనసులో అత్యాశపడుతూ!(ఆ పుస్తకాలన్నీ ఎక్కడో అక్కడ ఉండే ఉంటాయనే నమ్ముతూ)

" తొందర పడొద్దు! ఎత్తేశారన్లేదు నేను. అక్కడినుంచి తీసేశారు. మన సత్యనారాయణ టాకీసు పక్కనే కట్టారిప్పుడు కొత్త బిల్డింగ్" వాడు.

అక్కడికెళ్ళి చూద్దును కదా, ఇదిగో ఇదే లైబ్రరీ!

ఇంత పెద్ద బిల్డింగ్ ని లైబ్రరీగా చూస్తామని ఎప్పుడూ కల కూడా కనలేదు. ఎప్పుడూ అరండల్ పేటలోనే ఏదో ఒక పెద్ద ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని నడిపిస్తుండేవాళ్ళు. కాకపోతే కండిషన్ ఏమిటంటే వాళ్ళు అద్దెకు తీసుకునే ఇంటికి పొడుగాటి వరండా ఉండాలి. పేపర్లు చదువుకునే వాళ్ళకోసం!

మా నరసరావుపేట శాఖాగ్రంథాలయం 1956 లో స్వల్ప సంఖ్యలో పుస్తకాలతో ప్రారంభమైంది. ఇప్పుడున్న పుస్తకాల సంఖ్య దాదాపు యాభై వేలు. దీనితో దాదాపు మా వూర్లోని విద్యార్థులందరికీ మర్చిపోలేని మధుర స్మృతులున్నాయి. మధుసూదన రావు గారు లైబ్రేరియన్ గా ఉన్నపుడు శాఖా గ్రంథాలయం అరండల్ పేటలో పాత LIC ఆఫీసు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద ఇంట్లో ఉండేది. మునిసిపల్ హై స్కూల్లో ఏ పాటి గ్రంథాలయాలుంటాయో అందరికీ తెలిసిన విషయమే కాబట్టి మేము వారంలో రెండు మూడు సార్లన్నా లైబ్రరీకి వెళ్ళి సాధారణ పరిజ్ఞాన సముపార్జన చేస్తుండేవాళ్లం! స్కూల్లో ఖాళీ పీరియడ్స్ లో అలా వెళ్లడానికి మాకు పర్మిషనుండేది.

ఈ టపా ఇప్పుడు రాయడానికి కూడా కారణం ఉంది. నవంబరు 14 నుంచి 19 వరకూ జాతీయ గ్రంథాలయ వారోత్సవాలు జరుగుతాయి.అప్పుడు మా శాఖా గ్రంథాలయంలో అన్ని స్కూళ్లకీ వక్తృత్వం, వ్యాస రచన, సంగీతం,క్విజ్, గ్రూప్ డిస్కషన్ లాంటి బోలెడు పోటీలు పెట్టేవారు. మా స్కూలు నుంచి మేము ఒక గంప పట్టుకెళ్ళి గంప నిండా అన్ని స్కూళ్ళనీ చిత్తుగా ఓడించి గెల్చుకున్న బహుమతులూ, మెమెంటోలూ వేసుకుని స్కూలుకు తిరిగొచ్చేవాళ్ళం! (మల్లిక్ రాసిన సూపర్ హిట్ అను దిక్కుమాలిన కథ గుర్తుందా? అందులో హీరోలాగా అన్నమాట)

విద్యార్థుల కోసం ప్రత్యేకంగా కాంపిటీషన్ సక్సెస్ రివ్యూ, యోజన వంటి పత్రికలని జాగ్రత్తగా అట్టలు వేసి మరీ ఉంచేవాళ్ళు. రోజూ ఇక్కడికొచ్చి గంటలతరబడి చదివి గ్రూప్స్ కొట్టిన వాళ్ళు కూడా ఎంతోమంది ఉన్నారని లైబ్రేరియన్ గారే స్వయంగా చెప్పారు.జర్నలిజం చదివేటపుడు ఒక ప్రాజెక్టు కోసం నేను నెల రోజుల పాటు రోజూ ఇక్కడికొచ్చేదాన్ని ప్రాజెక్ట్ కోసం నోట్సు రాసుకోడానికి. అప్పటి లైబ్రేరియన్ శ్రీ మదార్ ఎక్కడెక్కడి పాత పేపర్లు, పుస్తకాలూ తీయించి నాకెంతో సహాయం చేశారు. నా ప్రాజెక్ట్ "ముందుమాట"లో మదార్ గారికి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలుంటాయి.

నా స్కూలు రోజుల్లో ఉదయం, సాయంత్రం పేపర్లు చదవడానికొచ్చే రిటైర్డ్ ఉద్యోగుల ,కాలేజీ విద్యార్థుల సైకిళ్లతో లైబ్రరీ ముందు రోడ్డంతా నిండిపోయి ఉండేది.ఇంతమంది లైబ్రరీలో గడపడానికి కారణం అప్పట్లో టీవీ వేయి తలల విషనాగులా ఇంతగా విజృంభించకపోవడమే అనుకుంటాను!

లైబ్రరీ ముందు ఉన్న విశాలమైన అరుగుల మీద కూచుని పిచ్చాపాటీ మాట్లాడుకునే వాళ్ళూ, అక్కడినుంచి నాలుగడుగులు ముందుకేసి స్టేషన్ రోడ్డులో శంకరమఠం దాకా వాకింగ్ చేసే సీనియర్ సిటిజన్లూ...ఆ వాతావరణమే విజ్ఞానంతో నిండి పవిత్రంగా ఉండేది. పోటీ పరీక్షల కోసం చదవడానికొచ్చే వాళ్ళకు అనుభవజ్ఞుల సలహాలు కూడా ఆప్యాయంగా లభిస్తుండేవి.

కాలేజీకి వెళ్ళాక శాఖా గ్రంధాలయానికి రావడం తగ్గింది. ఎందుకంటే మా కాలేజీకి గుంటూరు జిల్లాలో ఏ కాలేజీకీ లేనంత పెద్ద లైబ్రరీ ఉంది.(ఇప్పటికీ)!

కొన్నాళ్ళకి లైబ్రరీ ని అక్కడినుంచి పాత LIC ఆఫీసు పై భాగంలోకి తరలించారు. మరి కొన్నాళ్ళకి అక్కడినుంచి ఆంధ్రా బాంక్ సెల్లార్ లో ఉంచారు. అంత పెద్ద లైబ్రరీని ఎలా తరలించగలిగారా అని ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.

మా వూరి చుట్టుపక్కల ఉన్న గ్రామాల్లో దాదాపు 30 పుస్తక కేంద్రాలు ఉన్నాయి. వీటికి నెలకు యాభై పుస్తకాలు వాళ్ళకు ఇస్తుంది శాఖా గ్రంథాలయం! రోజుకు మూడు వార్తా పత్రికలు వేయిస్తుంది. నెల తర్వాత వాళ్ళు వచ్చి పాత పుస్తకాలు ఇచ్చేసి మరో యాభై పుస్తకాలు పట్టుకెళతారు. ఇలాంటి ఒక పుస్తక కేంద్రం నరసరావుపేట సబ్ జైలులో ఖైదీల కోసం ఉందని తెలిసి ఎంతో సంతోషం వేసింది.

ఇవి కాకుండా పదో పన్నెండో గ్రామీణ గ్రంథాలయాలు కూడా ఈ శాఖా గ్రంథాలయ నిర్వహణలోనే పని
చేస్తాయి.వాటికి స్వంతగా పుస్తకాలున్నా, పర్యవేక్షణ అంతా ఇక్కడినుంచే!

ఖైదీలు పుస్తకాలు జాగ్రత్తగా ఉంచుతారనీ,ఫలానా పుస్తకాలు కావాలని అడుగుతారనీ లైబ్రేరియన్ చెప్పారు.

ఊరు మారేవారో, విదేశాలు వెళ్ళేవారో తమ దగ్గర ఉన్న పుస్తకాలు తీసుకెళ్లలేమనుకుంటే శాఖా గ్రంథాలయానికి ఇచ్చేవేయవచ్చు! అక్కడ సబ్జెక్టు వారీగా సీరియల్ నంబర్లు వేసి అందరికీ అందుబాటులో ఉంచుతారు.

చివరగా వస్తూ వస్తూ బిల్డింగ్ పేరు చూసి "ఎమ్మెల్యే గారేమన్నా విరాళం ఇచ్చారేమో బిల్డింగ్ కి" అనుకున్నా! లైబ్రేరియన్ గారిని అడిగితే ఆయన , క్లర్కూ మొహాలు చూసుకుని "లేదమ్మా, అంతా జి.గ్రం.సం. (జిల్లా గ్రంథాలయ సంస్థ) నిధులతోనే కట్టారు ఈ భవనం"అని చెప్పారు. "మరి ఆ పేరేంటి?" అనడిగితే అక్కడే పుస్తకాలు చూస్తోన్న ఒక సీనియర్ చదువరి...

"నీటిపారుదల ప్రాజెక్టులకు వై యెస్ పేరు పెడితే ఆ ప్రాజెక్టుల డబ్బంతా ఆయన జేబులోంచి పెట్టినట్లేనా? ఇదీ అంతే! వాళ్ల ప్రభుత్వం ఉన్నన్నాళ్ళూ వాళ్ళ తాతల పేర్లు పెట్టుకున్నా అడిగేవాడు లేడు"అని దేవరహస్యం చెప్పేశాడు.అన్నట్లు ఇక్కడ రీడింగ్ హాల్ పేరు కూడా దివంగత ముఖ్యమంత్రి గారిదే!

ఇదీ మా లైబ్రరీ కథ! ఇంతా చేసి ఈ ఏడాది ప్రభుత్వం గ్రంథాలయ వారోత్సవాలను జరపకూడదని నిశ్చయించిందట! :-(

సత్యనారాయణా టాకీసులో కాంతారావు సినిమా...

2009-08-12T20:40:00.000+05:30

"సినేమా సూడాలంటే సత్తెనారాయనా టాకీసే, మాంచుషార్రావలంటే కాంతారావు సినేమానే!" సత్తి, సత్తి పండు, ఉరఫ్ జేవీ సత్యనారాయణా, ఇంకో ఫ్రెండు అనేవాళ్ళు. మరి అంత బావుంటాయా? అని ఆలోచిస్తే నాకు ఒకసారి సినిమా చూస్తే పోలా అనిపించింది. మరి కాంతారావు సినిమాలెక్కడ వస్తాయి? ఇంతకీ అవి ఎలాంటి సినిమాలు? మాంఛి ఫైటింగులుంటాయా? హుషారైన పాటలుంటాయా? ఉన్నాయి సరే! మరి ఎవరినడిగితే నన్నా సినిమాకి తీసుకుని వెళ్తారు?

ఇంతకీ ఆ కాంతారావెవరు? అదో డౌట్. మనకి సినిమా అంటే సూపర్ స్టార్ కృష్ణ, చిరంజీవి, అమితాబూనూ. మరి ఈయనెవరు? కొంచం పాతోళ్ళైతే ఎన్టీయార్, తెలుసు. దాన వీర శూర కర్ణ చూసి తల బద్దలు కొట్టుకున్న అనుభవం ఉంది. నాలుగ్గంటల సినిమా కదా. హ్హుఁ! హుషారైన సినిమా అనగానే నాకు కళ్ళూరాయి. చూద్దామని.

"ఈసారి ఆ కాంతారావు సినిమా వస్తే నాకు కూడా చెప్పండ్రా. నేనూ వస్తాను," అన్నాను. "చెప్పేదేముందిరా. మీ ఇంటికి వెళ్ళేదారిలోనే బొమ్మ పెడతాడు. చూసి చెప్పు. అందరం వెళ్దాం," అన్నాడు సత్తి గాడు. "అందరం. హేమిటి వెళ్ళేది? మా మురళీబాబు చక్కగా బయట ఫ్రెండ్స్ తోనే ఆడుకోనివ్వడు. ఆయన బాధ తట్టుకోలేక నాన్న దగ్గర మొరబెట్టుకుంటే నాన్నే నాతో ఆడటం మొదలెట్టాడు. ఇక సినిమాలుకూడానా ఫ్రెండ్సుతో. ఐనా నా పిచ్చిగానీ..." అనుకున్నా మనసులో కసిగా. అతడులో కాలుజారి పడే సీను ముందు త్రిషా లాగా. దాన్నే అసూయ అంటారని మొన్నామధ్యే తెలిసింది. అనంతరామ శర్మ

గారి వల్ల. కానీ అదంటే ఏంటో నాకింతవరకూ పూర్తిగా అర్థంకాలేదు. ఎందుకు కలుగుతుందో.

అప్పట్లో నేను నాలుగో క్లాసు. శర్మా ట్యుటోరియల్స్ లో చదువు. అది సరిగ్గా పట్టాభిరామస్వామి గుడి ఎదురుగా ఉండేది. అక్కడినుంచీ పడమర ముఖంగా నడుచుకుంటూ వస్తే మాఇల్లు. అది పాతూరు ఆంజనేయస్వామి గుడి నుంచీ అదే లైనులో ఓ వంద గజాల దూరంలో ఉండేది. అలా బడి నుంచీ గుడి వరకూ వచ్చేలోపుల మధ్యలో ఒక చౌరాస్తా దాటితే అక్కడే కుడిచేతి వైపున ఉన్న పాండురంగ స్వామి గుడి పక్కనే ఉన్న గోడ మీద సినిమా పోస్టర్లుండేవి. వాటిలో సత్యనారాయణా టాకీసువి పై వరసలో మధ్యలో (అంటే నేను బడి నుంచీ గుడి వైపు వెళ్ళే వైపునుంచీ రెండోది) వేసేవాళ్ళు. అలా మొత్తం సర్వే చేసి ఇక ఈసారి కాంతారావు సినిమా వస్తే వదిలేది లేదని మంగమ్మ శపథం చేశాను. ఇప్పుడైతే నేను పిల్లగాడిని గానీ, అప్పటికింకా పిలగాడినేగా. అందుకే శపథం అంటే అదేదో హీరోగారే చేసుంటారని గుడ్డి నమ్మకం. అందుకే మంగమ్మ శపథం అంటే అదేదో హీరోనే చేసుంటాడులే అనే ధైర్యంతో.

ఇంటికెళ్ళాక కుమారి పిన్నినడిగాను. కాంతారావంటే ఎవరు? అని. "మొన్న మనం ’పెళ్ళి కాని పిల్లలు’ సినిమా చూశామే. అందులో విలను," అంది.

" ఛీ! విలనా? వీళ్ళకి విలను సినిమాలు చూస్తారా?" అనుకుని చిరాకు పడ్డాను. తెల్లారాక బళ్ళో వాడిని నిలదీశాను. వాడు విలను కదరా అని. వాడు నన్ను కన్విన్స్ చేయాలని చూసినా నేను వినలేదు. అట్టాంటి సినిమాలు చూసి చెడిపోవద్దు (అంటే నాకు తెలియదు. మురళీబాబు వాడే మాట అది. ఫ్రెండ్స్ తో తిరిగితే చెడిపోతారని. మరి తిరక్కుండా కూచుంటే చెడిపోరా అని ఒక సారి అడిగిన పాపానికి తొడపాశం పెట్టాడు). మంచి హీరోల సినిమాలు చూడటం నేర్చుకోమని ఉపదేశామృతం ఒలికించాను. ఇక లాభంలేదనుకున్నాడో లేకపోతే, నన్ను అఙ్ఞాన తిమిరాంధకారం నుండీ విముక్తుణ్ణి చేయాలని సంకల్పించాడో గానీ. "ఉరే! సత్తె పెమాణకంగా సరస్పత్తేవి మీద ఉట్టేసి చెప్తున్నాను. వాడి సినేమాలు చాలా బావుంటాయిరా. ఒకసారి చూసి బావోపోతే నాకు చెప్పు." అన్నాడు. సరే! క్షమించాను ప్ఫో! అన్నట్టో ఎక్స్ ప్రెషనిచ్చి ఊరుకున్నా.

అప్పటినుంచీ రోజూ ఆ ప్లేసులో కాంతారావు సినిమా ఎప్పుడొస్తుందా అని చూట్టం అలవాటయిపోయింది. ఇగో చెప్పటం మర్చిపోయాను. ఆ చౌరాస్తానుంచీ (బడి నుంచీ గుడి కెళ్ళే లాగా ఐతే) ఎడమ వైపు నేరుగా వెళ్తే శివుడి బొమ్మ వస్తుంది. (బొమ్మ ప్రక్కనే ఉంది చూడండి). ఆ శివుడి బొమ్మ నుంచీ పడమర వైపు ఓ యాభై గజాల్లోపే గడియారస్థంభం ఉండేది. (గడియారస్థంభం

గురించి గత టపాలో సృజన వ్రాసింది). అలా ఓ పదిరోజులు గడిచాయో లేదో కానీ వస్తాడు నీరాజు ఈరోజు అనేలా ఒక శుభశకునం ఎదురైంది. పొద్దున్నే రేడియోలో అదే పాట వచ్చింది. నేను యాజ్యూజువల్‍గా కుడివైపోలుక్కిచ్చాను. చిత్రం. ’ప్రతిఙ్ఞా పాలన’ అనే సినిమా పోస్టరు కనిపించింది. దాన్లో ఒకణ్ణి చూసి ఎక్కడో చూశానే అనిపించి తేరిపార (అబ్బ! గడ్డపార కాదు) చూడగా వాడెవరో కాదు. కాంతారావే. ఇంకేముంది? "గాల్లో తేలినట్టుందే... గుండె జారినట్టుందే..." అని ఎగురుకుంటూ బడికి పరిగెత్తాను. (మనలోమాట. ఆ పాటని మొదట నేనే పాడాను. జల్సాలో ఆ పాట రాసినోడు ఎక్కడో అక్కడే నక్కి విని ఇన్నాళ్ళకి దాన్ని మక్కికి మక్కీ దింపేశాడు ;-) ఎవరికీ చెప్పకండేఁ...)

సత్తిగాడికి విషయం చెప్పేశాను. వాడు నేను ఈ సాయంత్రమే వెళ్తానన్నాడు. నాకూ ఆత్రం పెరిగిపోయింది. ఎలాగైనా ఆ సినిమా చూడాల్సిందే. అనుకున్నా. సాయంత్రం ఇంటికెళ్ళాగానే బుద్ధిగా హోంవర్కు చేసేసి, (మామూలుగా నేను నా స్కూలు చదువు మొత్తం మీద ఓ పదిసార్లు చేసుంటాను. నాన్నో, అక్కో, రమా పిన్నో, ఎప్పుడైనా పనిష్మెంటు క్రింద అమ్మో చేసి తరించేవాళ్ళు. కుమారి పిన్ని చేయదు. నాకన్నా బద్ధకం. మురళీబాబు తాట తీస్తాడు. హోంవర్కు) నాన్నకి అర్జీ పెట్టుకున్నా. "ముందు హోమ్వర్కు తీసుకునిరా. అదవగానే ఆలోచిద్దాము." అన్నాడు. "నాన్నా. నేను మొత్తం చేసేశా నాన్నా." అన్నా. ఇక సినిమా ఖాయం అనే ధైర్యంలో. కానీ ఆ మాటలు విందో లేదో రమా పిన్ని ఢామ్మని క్రింద పడిపోయింది. అటే వస్తున్న బుచ్చిమామ నోరెళ్ళ బెట్టి నీలుక్కుని పోయాడు. ఇంత హడావిడి ఏమైందబ్బా అని వస్తూ అమ్మమ్మ (కుమారి పిన్నీ వాళ్ళా అమ్మ. అమ్మా వాళ్ళా అమ్మని పెద్దమ్మమ్మ అంటాను) క్రింద పడ్డా రమా పిన్ని కాలు తగిలి భూగోళాం బద్దలయ్యేలా పడి "నాయనోయ్!" అని శోకాలు.

ఇంకేముంది. ఆరోజంతా ఈ గోలే.

*** *** ***

ఇక సినిమా కాస్తా గోవిందా గోవిందా (ఆర్జీవీ సినిమా కాదు) అనుకుని నన్ను నేనే తిట్టుకున్నాను. "నాన్నా! నువ్వు హోమ్వర్కు చేశావు సరే. అసలే బలహీనమైన గుండెలున్న మన ఇంట్లో చేసినవాడివి నాన్న చెవిలో చెప్పాలిగానీ అలా పెద్ద ఘనకార్యంలా డిక్లేర్ చేస్తే ఎలా? ఫో! ఇక ముందైనా సరిగా ఉండు. అతిగా ఆవేశ పడే ఆడదీ, అతిగా ఆశ పడే మగవాడూ, బాగు పడ్డట్టు చరిత్రలో ఎక్కడా చెప్పబడలేదు" అని నన్ను నేను తిట్టుకుంటూనే ఉన్నాను. (ఈ డైలాగూ నాదే. కాపీకరించారు). పనిష్మెంటు క్రింద నేను ఆ మర్నాడు కూడా స్వయంగా హోమ్వర్కు చేశాను. కానీ ఈసారి ఎవరికీ చెప్పలేదు.

విషయం తెలిసిన మురళీబాబు, వీణ్ణి ఇలాగే కాస్త ఎంకరేజ్ చేస్తే హోమ్వర్కు ఎవరిచేతో చేయించకుండా వీడే చేస్తాడని భ్రమ పడి ఆ మర్నాడే మ్యాట్నీకి తీసుకెళ్ళాడు. ( ఆదివారం కదా!) . తెర మీద కాంతారావు పేరు చూసి ఆనందం పట్టలేక మనసులోనే విజిల్స్ వేసుకుని (పైకేస్తే ’ఇచట తాట తీయబడును’ అని మురళీ బాబు పెట్టిన బోర్డు... హిహిహి.)... అదీ సంగతి.

కత్తి యుద్ధాలూ, గుర్రాలూ, ఇంకేం? మనకి కావాల్సిన మసాలా అంతా ఉంటంతో నాకు కాంతారావు సినిమాలూ, వాటిని తీసుకొచ్చినందుకు సత్యనారాయణా టాకీసూ భలే నచ్చేశాయి. అలా మొదలైన నా అనుబంధం, పాతాళ భైరవీ, మిస్సమ్మ, నర్తనశాలా, త్యాగయ్య, అల్లూరి సీతా రామ రాజు, భూలోకంలో యమలోకం, గురువుని మించిన శిష్యుడు, తరువాత్తరువాత జురాసిక్ పార్కూ, అనకొండా... ఓ వంద పైన సినిమాలు (అందులో సగం జానపదాలే!) అక్కడే చూశాను. నా చిన్న తనపు సినిమాలు, నేను నేర్చుకున్న కథలూ, ఎన్నో ఆ సత్యనారాయణా టాకీసు మహిమే. పుస్తకాల సంగతి వేరే అనుకోండీ.

ఆ సంగతులన్నీ వీలుననుసరించి.

*** *** ***

ఇప్పుడా సత్యనారాయణా టాకీసు బొమ్మ పెట్టాలన్నా దొరకటం లేదు. ఇందాకే మన బ్లాగు టీచరమ్మ సుజాత గారి నడిగి, బాధపడ్డాము. ఆ హాలుని పడగొట్టి హాస్పిటలు కట్టారు.

అలాగే, మాకెంతో ఇష్టమైన ’నరసరావుపేట్రియాటిక్ ఐఫిల్ టవర్’ గడియారస్థంభం కూడా లేదిప్పుడు. మనసంతా ఏదోలా అయిపోతుంది. మా సత్తిగాడిని చూసి చాలా రోజులైంది గానీ, వాణ్ణి తల్చుకున్నప్పుడల్లా ఆ హాలే గుర్తొస్తుంది.

ఎంతైనా మా పేటోళ్ళవి తొడగొట్టే వంశాలే కాదు. పడగొట్టే వంశాలు కూడా.

పీయెస్: ఆ తరువాత మరో ఐదేళ్ళు నేను హోమ్వర్కు చేయలేదు. నేను చేసే రకం కాదు. చేయించే రకం. ;-)

గడియార స్థంభం -సృజన మధుర జ్ఞాపకం!

2009-06-27T09:44:00.000+05:30

నరసరావు పేటలో ఊరి మధ్యలో గడియారం స్థంభం ఉండేది. అదొక పెద్ద లాండ్ మార్క్. దాని ఎదురుగా పర్మినెంట్ చలివేంద్రం ఉండేది డయాగ్నల్ గా! గడియారం స్థభం కి చుట్టూ అనేక హోటళ్ళు.ఒకవైపు చాకలి స్లోపు(అదొక సందు అంతే! దాన్ని స్లోపు అని ఎందుకంటారో నాకు తెలీదు)40 ఏళ్ళబట్టీ ఉన్న స్టూడెంట్స్ ఫ్రెండ్స్ పుస్తకాల షాపు ఇంకా అక్కడే ఉండటం ఎంతో సంతోషాన్ని కలిగించింది ఈ మధ్య! మరో పక్క మునిసిపల్ ఆఫీసుకువెళ్ళే దారి. ఎడమవైపు ఒరవకట్ట(ముస్లిములుండే ప్రాంతం)కి వెళ్ళే దారి మసీదు సందుతో ప్రారంభం అవుతుంది. వెనకగా శివుడి బొమ్మ సెంటరు.(ఇదివరలో దీన్ని గాంధీ చౌక్ అనేవారు.శివుడొచ్చాక గాంధీని పట్టించుకోడం మానేశారు అంతా).

ఈ మధ్య ఏడాది క్రితం వెళ్ళినపుడు అక్కడ అంతా బోసిగా ఉంది. ఆ ప్రాంతం అంతా సైకిళ్ళు,స్కూటర్లు, రిక్షాలు, ఆటోలు పార్క్ చేసి ఉన్నాయి.మధ్యలో గడియారం స్థంభం మాత్రం లేదు. నిట్టనిలువునా కూల్చేశారట. చెప్పలేనంత బాధ వేసింది.ఎందుకు కూల్చారో, ఎవరు కూల్చారో గానీ వాళ్లకు కలిసొచ్చిన స్థలమేదీ లేదు, ఒక మధుర జ్ఞాపకాన్ని పోగొట్టుకోవడం తప్పించి. ఆ స్థంభంతో, మా వూరితో సృజన గీతం సృజనా రామానుజన్ అనుబంధం ఇదిగో....!

గడియార స్థంభం - ఒక ఙ్ఞాపకం

మా నాన్నగారు ఒకసారి ఊరికి వెళ్ళాలంటే నేను వెంటా పడ్డాను. నాకు అప్పుడు ఆరేళ్ళుంటాయి. ఇంట్లో నాయనమ్మ, అన్నయ్యా ఉన్నా ఎందుకో నాకు అప్పుడు నాన్న వెళ్తుంటే దిగులుగా అనిపించింది. సరే అని నాన్న నన్ను కూడా తీసుకెళ్తానన్నారు. వెళ్ళేది ఏ ఊరో కూడా తెలియదు కానీ నాకు చిన్నప్పటి నుంఛే దూర ప్రయాణాలంటే చాలా ఇష్టం. అందులోనూ రైల్లో సింగిల్ సీటు ఉన్న వైపు కూఛోడం చాలా బాగుంటుంది ఇప్పటికీ.

సగం దూరం వెళ్ళాక తెలిసిమ్ది నాకు వేళ్ళేది నరసరావుపేట అనే ఊరికి అని.

"నాన్నా! ఆ ఊరు పెద్దదా?" అడిగాను. "లేదమ్మా చిన్న ఊరే," న్నారు. కొంచం ఆశ్చర్యపోయాను. "చిన్నదంటే ఎంత ఊరు నాన్నా? మన ఇల్లంత ఉంటుందా?" అని అడిగా. దానికి నాన్న నవ్వి, చూద్దువు." అన్నారు.

ఒక చిన్న ఊరంటే ఎంతుంటుందబ్బా అనుకుంటూ నాన్న ఇచ్చిన బొమ్మల పుస్తకం తీసుకుని చదూకుంటూ కూచున్నాను. మొత్తానికీ నా నిరీక్షణ ఫలించి ఎలాగోలా సాయంత్రానికి ఆ ఊరు చేరాం. మా ఇల్లంత చిన్నది కాక పోయినా మా వైజాగు కన్నా ఖచ్చితంగా చిన్నదే అని ఆ రైల్వే స్టేషన్ చూసి అర్థం అయింది.

నాన్న స్నేహితుడైన శర్మ గారింటికి వెళ్ళే దారిలో నాను జాగ్రత్తగా అన్నీ పరిశీలిస్తుంటే నాకో పేద్ధ భవంతి కనబడింది. అదేంటో కనుక్కుందామని నాన్నని అడిగితే దాన్నే గడియారస్థంభం అంటారని, ఆ ఊళ్ళో ఒక ల్యాండ్ మార్కని చెప్పారు. అదెందుకో పొడుగ్గా ఉండి నాకు కాస్త నచ్చింది.

అక్కడ శర్మగారి పిల్లలతో ఆ రోజుకి ఆడుకున్నా. మర్నాడు వాళ్ళ అమ్మాయితో స్కూలుకి కూడా వెళ్ళాను. సాయంత్రం రాగానే నన్ను ఎక్కడికన్నా తీసుకుని వెళ్ళి చూపించమన్నాను. అంతకు ముందు నేను నాన్న తో చెన్నై, బాంబే వెళ్ళి ఉన్నాను. అలాగే ఈ ఊళ్ళో కూడా బీచి ఉంటే చూపించమన్నాను. శర్మ గారు నవ్వి, మా ఊళ్ళో బీచి లేదు కానీ మనందరం కాసేపు బజారుకెళ్ళి ఏమన్నా కొనుక్కుందాం అని అన్నారు.

ముందు అందరం కలసి ఏదో పార్కుకి వెళ్ళాము. నాకది అంతగా నచ్చలేదు. వీజీపీ గోల్డన్ బీచి, వైజాగు బీచీ చూసిన నాకు అది పెద్ద గొప్పగా అనిపించలేదు కానీ చాలా మంది పిల్లలు అక్కడ హుషారుగా ఆడుకుంటూ కనిపించారు.

అక్కడి నుంచీ ఒక షాపులోకి వెళ్ళాం. అక్కడ కొన్ని బొమ్మలు చూశాం. శర్మగారు, "చందూ (రామచంద్రాచార్యులు), అమ్మలుకి నేను బొమ్మ కొనిపెడతాను. నువ్వు కాదంటే ఒప్పుకోను ," అన్నారు.

ఈ అమ్మలూ తుమ్మలూ నాకు నచ్చవు స్వామీ అందామనుకున్నా ఏదో పాపం బొమ్మ కొనిపెడతానన్నారు కనుక అలా క్షమించేశాను. అక్కడ కొన్న బొమ్మ ఒక కుందేలు, దాని వీపు మీద పిల్ల. నాకది భలే నచ్చింది. తల్లి కుందేలు, పిల్ల కుందేలు. భలే అనుకున్నాను. అందుకే నాకు బాగా నచ్చిందేమో!

దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని నాన్న భుజానెక్కి నేను సగర్వంగా అలా వాళ్ళతో మళ్ళా ఆ గడియారపు స్థంభం సెంటరుకి వెళ్ళాను. "మీ ఊళ్ళో పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులు లేవేంటీ?" అన్నా. "మాది చిన్న ఊరుకదమ్మా. అందుకే చిన్న చిన్న బిల్డింగులే ఉంటాయి," అన్నారు శర్మగారు.

"సృజీ, మీది పెద్ద ఊరా?" అడిగింది స్వప్న. శర్మగారమ్మాయి. "అవును," అన్నా గర్వంగా. "అంటే మా ఇల్లంత ఉంటుందా?" అందా అమ్మాయి ఆశ్చర్యంగా. నాన్న పెద్దగా నవ్వారు. నా ప్రశ్న గుర్తొచ్చి.

"ఇదిగో గడియార స్థంభం సెంటరు. ఇక్కడ బేకరీలో ఏదన్నా తింటావా?" అన్నారు శర్మగారు. కానీ నేను ఆ గడియార స్థంభాన్నే తదేకంగా చూస్తూ నించున్నాను. "నాన్నా! నన్నక్కడ ఫొటో తియ్యవా?" అడిగాను. నాన్న కెమేరా బయటకి తీసి నన్ను తీసుకెళ్ళి అక్కడ నించో పెట్టి ముందు స్వప్నతో, తరువాత సింగిల్ గా రెండు శ్నాప్స్ తీశారు.

"ఏంటా పోజు? నువ్వేమన్నా విక్టోరియా మహారాణివనుకుంటున్నావా?" శర్మగారు నవ్వుతూ అన్నారు ఫొటో అయ్యాక.

"అవును. తను నా లిటిల్ ప్రిన్సెస్," నాన్న అన్నారు.

ఆ రాత్రికే మా ప్రయాణం వైజాగుకి. ఇప్పటికీ ఆ బొమ్మ ఉంది నా దగ్గర. అలాగే అక్కడ తీసిన ఫొటో గురించి!!!

ఆ పోటో ఒక రకంగా ఉండేది. ఆ లైటింగు ఎఫెక్టుని నాన్న ఎలా తీసుకొచ్చారో తెలీదు కానీ చాలా స్టైలిష్ గా, నేను తల ఎత్తుకుని ఇచ్చిన పోజుని బాగా కాప్చర్ చేశారు. అది రెండు కాపీలుండేవి.ఒకటి ఇప్పటికీ నాన్న డెస్క్ మీద ఫ్రేములో భద్రంగా ఉండగా మరొకటి దురదృష్టకరమైన పరిస్థితుల్లో పోయింది. అది ఎప్పుడూ నా పుస్తకాల్లో ఉండేది. నేను ఇంటర్మీడియేట్ లో హాస్టల్ లో ఉన్నా కొన్నాళ్ళు. ఒకబ్బాయి నేను ఐలవ్యూ చెప్పలేదని ఫస్టియర్ పరీక్షల ముందు నా పుస్తకాల్ని సైడు కెనాల్లో పడేశాడు. మాథ్స్ నోట్స్ లో ఉన్న ఆ ఫోటో నాకు కాకుండా పోయింది.

నాకైతే చాలా బాధనిపించింది. ఎప్పుడన్నా గుర్తొస్తే బాధగా ఉంటుంది. నాన్నకి బాగా నచ్చిన ఫొటో అది. నా వెనుక గడియారస్థంభం బ్యాక్ గ్రౌండ్.

ఈ మధ్య చంటి నన్ను ఆ ఫొటో కాపీ అడిగాడు. నాన్న నవ్వుతూనే దాన్ని ఇవ్వనన్నారు. బయటకు తీస్తే పోతుందని. "ఫొటో నా దగ్గర ఫిజికల్ గా ఉండకపోవచ్చు కానీ దాన్ని చూసిన అనుభూతి చెరిగిపోదు లెండి," అన్నాడు.

నాకూ అనిపించింది. అవును ఆ ఫొటో నా దగ్గర లేదు కానీ ఆ ఙ్ఞాపకం ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటుంది కద. :-)

అదండి. నా నరసరావుపేట గడియారస్థంభం ఙ్ఞాపకం. ఎందుకో చిన్న ఊరే కానీ, నాకు బాగానే నచ్చింది. ఎక్కువ దూరం వెళ్ళాకుండానే అన్నీ దొరుకుతాయని, నీటి సౌకర్యం ఎక్కువనీ, వదిలి వెళ్ళాలంటే చాలా బాధగా ఉందనీ, శర్మగారు ట్రాన్స్ఫర్ అయి వెళ్ళేటప్పుడు నాన్నతో అన్నారట.

ఈ మధ్య ఈ పేట్రియాట్స్ చదివాక, నాకు ఆ చిన్ననాటి ఙ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది. నా అనుభూతినీ పంచుకుందామనీ.

***

రాజావారి కోట !

2009-06-09T15:45:00.001+05:30

నరసరావు పేట రాజాగారి కోటకు పెద్ద చరిత్రే ఉంది. ఇప్పుడు లేవు కానీ 2, 3 దశాబ్దాల క్రితం కోట శిధిలాలన్నీ చరిత్రకు మౌన సాక్షులుగా నిలబడి ఉండేవి. నరసరావు పేట కు ముందు ఉన్న పేరు అట్లూరు. ఆ తర్వాత ఈ వూరి జమీందారు కోట నిర్మాణం తర్వాత రావు బహద్దూరు వెంకట గుండా రాయణం గారు తమ తండ్రి గారి పేరిట "నరసింహా రావు పేట" అని నామకరణం చేశారు. ఆ తర్వాత కాలక్రమేణా అది "నరసరావుపేట" గా మారింది.

కోట ఉన్న ప్రాంతాన్ని ఈ రోజుకీ "రాజాగారికోట" అనే పిలుస్తారు గానీ ఆ ప్రాంతానికి ఒక పేరంటూ లేదు. జమీందారు వారసులు ఈ ప్రాంతాన్ని విడిచి చెన్నై వెళ్ళిపోయాక కోట కాల ప్రభావానికి లోనై కూలిపోయింది. కూలిపోయిన భాగం పోగా మిగిలిన శిధిలాలను కూడా కూలగొట్టి అక్కడ అనేక ఆసుపత్రుల నిర్మాణానికి అనుమతి ఇవ్వడం జరిగింది.డాక్టర్ కోడెల శివప్రసాదరావు ఆసుపత్రి కూడా ఇక్కడే ఉన్నది. మొదటగా నిర్మించిన ఆసుపత్రుల్లో ఇదొకటి. అలాగే ఊరిలోని వస్త్ర వ్యాపారులందరినీ ఒకే చోట చేర్చే ఉద్దేశంతో కోట ఆగ్నేయ భాగంలో 114 షాపులతో మహాత్మా గాంధీ క్లాత్ మార్కెట్ ప్రారంభమై, తర్వాత మరింత విస్తరించింది. .ఇదొక పెద్ద వస్త్ర దుకాణాల సముదాయం!

(ఈ వ్యాసం కేవలం కోట నిర్మాణ విశేషాలను వివరించడానికే ఉద్దేశించింది కాబట్టి రాజా వారి వంశ చరిత్రను ఇక్కడ ప్రస్తావించడం లేదు.)

ఏ ప్రాంతంలోనైనా కోటలు వందల ఏళ్లయినా చెక్కు చెదరకుండా ఎలా నిలిచి ఉంటాయో అని ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యమేస్తుంది. ఈ కోట నిర్మాణ క్రమాన్ని పరిశీలించినపుడు తగిన కారణాలు కనిపిస్తాయి.

                                           రాజావారి కోట నమూనా చిత్రం

క్రీ.శ.1797 (పింగళి నామ సంవత్సర శ్రావణ శుద్ధ పంచమి, శుక్రవారం)కోటకు శంకుస్థాపన జరిగింది.చతురస్రాకారంలో 11 ఎకరాల 13 సెంట్ల విస్తీర్ణంలో దుర్గం నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించారు.15 అడుగుల వెడల్పున లోతైన పునాదులు తీయించి,గండ శిలలతో,పాటి మట్టితో పునాదులు నిర్మించారు.తడిపిన పాటిమట్టికి పుట్లకొలది నానవేసిన చింతగింజల్ని కలిపి ఏనుగులతో తొక్కించి పునాదుల నుంచి ప్రహరీ గోడల వరకూ నిర్మించారు.ఈ నాలుల్గు కోట గోడలు కింది భాగాన 15 అడుగుల వెడల్పు కల్గి పై భాగానికి వచ్చేసరికి 3 అడుగుల వెడల్పు ఉండే విధంగా 20 అడుగుల ఎత్తుతో నిర్మితమయ్యాయి.ఇప్పటికీ ఆ ప్రాంతంలో నిలచి ఉన్న ఒకటో రెండో గోడల్ని పరిశీలిస్తే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.

కోటకు తూరుపు దిశగా 24 అడుగుల ఎత్తు,16 అడుగుల వెడల్పు గల సింహద్వారాన్ని నిర్మించారు.కోట నిర్మాణం పూర్తి కాగానే పరిసర గ్రామాల్లోని అనేక చేతివృత్తులవారు కోట సమీపంలో స్థిరపడ్డారు.జమీదారు మల్రాజు వెంకట గుండా రాయణిం గారు వారందరికీ ఉచితంగా నివాస స్థలాలు సమకూర్చారు.కోట గోడలపై మొత్తం 5 బురుజులుండేవి. సాయుధులైన సైనికులు నిరంతరం కాపలా కాస్తుండేవారు. కోట ఉత్తర ప్రహరీ వెలుపల ఏనుగులను నిలిపి ఉంచేవారు. ఆ ప్రాంతానికి ఇప్పటికీ ఏనుగుల బజారు అనే పేరు. అప్పట్లో కాలగతిలో కొన్ని ఏనుగులు మరణించినా, కొత్తగా జీవం పోసుకునే గున్నలతో కలిపి ఎప్పుడూ సంస్థానంలో 99 ఏనుగులే ఉండేవట చిత్రంగా!

పెద్ద చెరువు:
రాజావారి సంస్థానంలోని ఏనుగులు ఈదులాడేందుకు 105 ఎకరాల విస్తీర్ణంలో పెద్ద చెరువునొకదాన్ని రాజా గుండారావు నిర్మించారు. ఆ తర్వాత కాలక్రమేణా నరసరావు పేటలో నీటి ఎద్దడి ఏర్పడినపుడు అప్పటి పురపాలక సంఘ ఛైర్మన్ శ్రీ రాజా మల్రాజు వెంకట నరసింహా రావు ఆ చెరువును పురపాలక సంఘానికి దానం చేశారు. ఆ తర్వాత కొన్నాళ్ళకు నీరు లేక చెరువు ఎండిపోవడం వల్ల దీనిలో కళాశాలలు, కాలనీలు,కర్మాగారాలు, గుళ్ళు, స్కూళ్ళు,హాస్టళ్ళు వగైరాలు నిర్మించారు. దీనితో ఒక వూరే వెలసినట్లయింది. సత్యనారాయణ టాకీస్(ఇప్పుడు లేదు. దీన్ని కూలగొట్టి ఇక్కడ పువ్వాడ హాస్పిటల్ నిర్మించారు)నుంచి రావిపాడురోడ్డులో ఉన్న రెడ్డి నగర్ వరకు ఈ చెరువు   విస్తరించి నిండుగా నీళ్ళతో (వర్షాలు కురిసినపుడు నీరు పల్నాడు రోడ్డు (NH-9) మీదకు వస్తుండేదట) తొణికిసలాడుతుండేదని ఆ తరం వారు ఇప్పటికీ చెప్తుంటారు.

అద్దాలమేడ:
కోటకు సంబంధించిన మరో విశేషం అద్దాల మేడ. కోటకు వాయవ్య దిశగా 260X190 చదరపు అడుగుల విస్తీర్ణం గల అయిదంతస్థుల రాజ భవనాన్ని నిర్మించారు. ఈ భవనం గోడల్ని ఇటుకలతో నిర్మించి రాతి సున్నం వెల్ల వేసిన తర్వాత వినూత్న ప్రక్రియ ద్వారా ఈ గోడలు తళ తళ లాడే విధంగా తీర్చి దిద్దారు. దీనికోసం అతి తెల్లని పలుగురాళ్లను   మెత్తగా పొడి చెసి,అందులో తెల్లని మెత్తని ఇసుకను కలిపి దానిలో లక్షలాది కోడిగుడ్ల తెల్ల సొన సమపాళ్లలో కలిపి జిగురుగా తయారయ్యేవరకు గానుగలతో నూరించేవారు. పాలగచ్చు గా వ్యవహరించే ఈ పదార్థాన్ని గోడలకు మందంగా మెత్తించి, నునుపు వచ్చేదాకా గుండ్రాళ్లతో రుద్దించేవారు.దానితో రాజభవనం మచ్చలేని అద్దాల వలె తళ తళ లాడుతుండేవి. ఈ మేడలో ప్రవేశించిన వారు తమ ప్రతిబింబాలను ఆ గోడల్లో చూసుకోగలిగేవారు.అందుకే ఈ భవనాన్ని అద్దాలమేడగా వ్యవహరించేవారు.

ఇవీ ఆనాటి కోట విశేషాలు! వినుకొండ, బెల్లంకొండ,కొండవీడు దుర్గాల మధ్య గల 420 గ్రామాలకు అథిపతి గా రాజావారు నరసరావుపేటనుంచే పరిపాలన సాగించేవారు.

ఎందుకింత పేట్రియాటిజమ్?

2009-06-02T20:54:00.000+05:30

"మాస్టర్జీ! నీకెందుకింత పేట్రియాటిజమ్? మందేమన్నా ఓ పేద్ధ సెరిత్ర గానీ ఉన్న ఊరేటీ?" అడిగాడు నా దోస్త్, when we were in degree.

అంటే చరిత్ర ఉన్న ఊరే గొప్పదా? అసలు చరిత్ర అంటే ఏంటి? అయినా ఒక ఊరి గురించి ఇంత అవసరమా?

నేను అతనికి ఇచ్చిన సమాధానం...

"చూడు బ్రదర్! గత చరిత్రని తల్చుకోటం నా నైజం కాదు. చరిత్ర లేందే సృష్టిద్దాం. గత చరిత్రతో మనకి పనేంటి? భవిష్యత్ అంతా మనదే అయినప్పుడు! అంతే."

ఈ సమాధానం నాకో డ్రీమ్ ఫ్రెండ్ ని ఇవ్వగా... నా సమాధానమే నాదీ, నా మిత్రుడిదీ దృక్పథాన్నే మార్చేసి, కాస్త విభిన్నంగా మరింత ఆనందంగా జీవించటం నేర్పింది.

అవును. ఒక ఊరికి ఘనమైన గత చరిత్ర ఉంటేనే గొప్పా? లేందే ఆ ఊరికి ఏ గొప్పతనం లేనట్టా? శ్రీకృష్ణుడు పుట్టక ముందు వ్రేపల్లె కి చరిత్ర ఏముంది? ఆ తరువాతంతా చరిత్రేకదా!

ఏ నేల మీదైనా అచట నడయాడిన జనుల వల్లే కదా చరిత్ర ఏర్పడేది. రామ జన్మ భూమి అయోధ్య అంటాం. అంతలా ఆ కాస్త మట్టి మీద ముద్ర వేశాడు ఆయన.

"రాముణ్ణైనా కృష్ణుణ్ణైనా కీర్తిస్తూ కూర్చుంటామా, వారేం సాధించారో కాస్త గుర్తిద్దాం మిత్రామా!" అని సిరివెన్నెల

కురవలేదా ఒక్కడులో?

అందుకే ఆ రోజే నేననుకున్నాను. నాకు వీలైనంతలో నా జన్మ భూమికి పేరు ప్రఖ్యాతులు తీసుకుని రావాలని.

*** *** ***

నరసరావుపేట! మా ఊరు.

మా ఊరివాళ్ళం... ’నరసరావుపేట్రియాట్స్’.

అసలు చరిత్రే లేని ఊరు. ఏ నాటికైనా చరిత్ర సృష్టించే ఊరు. చరిత్ర సృష్టించబోయే ఊరు. ఒక చిన్న పట్తణం. రెండొందలేళ్ళ వయసు అంతే. గుంటూరు నగరం నుంచీ నలభై పైన కిమీ దూరంలో ఉన్న మాకు, దగ్గరలోనే రెండు చరిత్ర ప్రసిద్ధికెక్కిన ప్రాంతాలున్నాయి.

ఒకటి పలనాడు కాగా, మరోటి కొండవీడు. అయినా వాటిని మించి ఎదిగింది మా ఊరు. ఆవేశాలూ, పౌరుషాలూ వారి సొత్తైతే... ఆలోచన మా సొత్తు. ఒక సారి అక్కడ నివసించిన వాళ్ళు మర్చిపోలేని ఊరు మాది. అందుకు చాలా మందే సాక్ష్యం. ఎవరినైనా ఆదరించి తన అక్కున చేర్చుకునే ’ట్రూలీ కాస్మొపాలిటన్’ టౌన్ మాది.

చరిత్రలూ, వీర గాథలూ లేక పోవచ్చు కానీ దేశంలో ఎవరికీ లేని కొన్నిప్రత్యేకతలున్న ఊరు మాది. అవేంటో మేము మీకు త్వరలోనే ఇక్కడే చెప్తాం. కళలలో మేము ఎవరికీ తీసి పోము. ’రంగస్థలి’ మాకుంది. నాటక కళని సుసంపన్నం చేసేటందుకు. కవులున్నారు, ఆటగాళ్ళున్నారు, సినిమా నటులున్నారు (శకుని మామగా, పాతాళ భైరవిలో రాజుగా, ఇలా ఎన్నో రకాలైన జనరంజకమైన పాత్రలలో జీవించిన సీయస్సార్ ఆంజనేయులు మా ఊరి వాడే).

గుడులున్నాయి, గోపురాలున్నాయి... లిస్టనంతం. కానీ వాటి కన్నా ముఖ్యమైనది ఒకటుంది. అదేదో చిన్నగా తెలుస్తుంది.

"మా ఊరి చరిత్ర, కళా సాంస్కృతిక రీతులూ, కవులు, నటులు, , మరియూ ఇతర ప్రముఖ వ్యక్తులు, ఇలా ఇలా. వీలైతే రాజకీయాల గురించి కూడా!" అని మొదట్లోనే చెప్పినట్టు, సూటిగా సుత్తిలేకుండా, సరదాగా మా ఊరి కథలని ఇక్కడ ఉంచాలని.

సకల సౌకర్యాలూ ఉన్న నగరాలు మనకి అలవిగానివి. మరీ చిన్న చిన్న పల్లెలలో సౌకర్యాలు లేవని ఉండలేము. కానీ మీ ఊరు సరీగ్గా ఎలా ఉండాలో అలాగే అంతలానే ఉండి నాకు బాగా నచ్చింది. After my retirement I want to settle here అని నాకు తెలిసిన ఒక పెద్దాయన అన్న మాటలు, రెండు ఫర్లాంగుల్లోనే అన్నీ అమరే అవకాశం, మరీ అవసరమైతే ఒక కిమీ పరిథిలోనే హాస్పిటళ్ళతో సహా అన్నీ అందుబాటులో ఉంటే ఎవరికైనా అంతకన్నా ఏమి కావాలి? అదే మా ఊరు నచ్చే వాళ్ళకి అంతలా నచ్చే కారణం.

తెనాలి, మాచర్ల, పొన్నూరు, కారంపూడి, లాంటి చరిత్ర ఉన్న ఊళ్ళ మధ్య, మా ఊరెప్పుడూ తన ఇండివిడ్యువాలిటీని కోల్పోలేదు. తనదైన శైలిలో తలెత్తుకుని సగర్వంగా నిలిచే మా ఊరి గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే.

*** *** ***

అసలు స్వంత ఊరి గురించి ఇంత అవసరమా?

అవసరమే. ఎందుకంటే... "సొంత ఊరు, కన్న తల్లీ" అనలేదూ పెద్దలు. ఒక మనిషి వ్యక్తిత్వం మీద అతని కుటుంబపు, పెరిగిన పరిస్థితుల ప్రభావం ఎలా ఉంటుందో అలాగే అతని సాంస్కృతిక జీవనం మీదా, కొన్ని కొన్ని వ్యక్తిత్వపు పోకడల మీద అతని ఊరి యొక్క ప్రభావం కూడా ఉండొచ్చు. కొన్ని సార్లు తెలియని ప్రభావమేదో ఉండొచ్చు. మరి అలాంటి స్వంత ఊరి గురించి తలచుకోవటం అంటే తన సాంస్కృతిక మూలాలని స్పృశించుకున్నట్టే. అదే మా ప్రయత్నం.

రాష్ట్రానికి ముఖ్య మంత్రిని ఇచ్చిన మా ఊరు ఎందులో తక్కువ?

గీతాచార్య

(నా తరువాతి పోస్టు ’ఆంజనేయ స్వామి గుడి’ కథలు).

నరసరావుపేట్రియాట్స్ - Let's create history.

రాసింది: గీతాచార్య , సమయం: 8:58 AM
Labels: పేట్రియాటిజమ్
23 పలకరింపులు ఇప్పటిదాకా:

Chivukula said...

    chala bagumdi.గత చరిత్రని తల్చుకోటం నా నైజం కాదు. చరిత్ర లేందే సృష్టిద్దాం. గత చరిత్రతో మనకి పనేంటి? భవిష్యత్ అంతా మనదే అయినప్పుడు! baga chepparu. ma tatalu netulu tagaru. ma mutulu vasana chudamdi anikakumda, na venuka emumdi ani kadu na mumdu emi rabothondo chudandi. bhesh

    Chivukula Subrahmanya Sastry.
    June 15, 2009 7:43 PM
సత్య నారాయణ శర్మ said...

    గీతాచార్య గారు,
    మాదీ నరసరావుపెటే. నెను రెడ్డి కాలెజీలో ఇంటరూ, ఎస్ ఎస్ ఎన్ కాలెజీలొ దిగ్రి చదివాను. "ఒక సారి అక్కడ నివసించిన వాళ్ళు మర్చిపోలేని ఊరు మాది". నిజం గా నిజం. Plz continue.
    June 15, 2009 9:05 PM
Chivukula said...

    annattu cheppatam maricha. "We are here with no history. But We are here to create history." abbabbabba okkamaatatho padagottesavabbai.
    June 15, 2009 9:43 PM
కత్తి మహేష్ కుమార్ said...

    హ్మ్ విన్నూత్నమైన ప్రయత్నం. చూద్దాం!
    June 15, 2009 9:45 PM
వేణూ శ్రీకాంత్ said...

    భలే చెప్పారు గీతాచార్య... మీ తరువాత పోస్ట్ కోసం ఎదురుచూస్తూ...
    June 16, 2009 9:09 AM
Dhanaraj Manmadha said...

    వంద కావ్యాలు అక్కర్లేదు. ఒక్క వాక్యంలోనే అభిమానాన్ని చాటావ్.

    చరిత్ర సృష్టిద్దాం. ఒక్క మాట చాలు. అప్పుడూ మాట రాలేదు. ఇది చదివాక ఇప్పుడూ రావటంలేదు. Hats-off bro.

    "తెనాలి, మాచర్ల, పొన్నూరు, కారంపూడి, లాంటి చరిత్ర ఉన్న ఊళ్ళ మధ్య, మా ఊరెప్పుడూ తన ఇండివిడ్యువాలిటీని కోల్పోలేదు. తనదైన శైలిలో తలెత్తుకుని సగర్వంగా నిలిచే మా ఊరి గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే."

    కేక. మా పల్నాడోళ్ళు చూసి నేర్చుకోవాలి. (అఫ్కోర్స్ నేను పుట్టింది పెదకూరపాడనుకో).

    ॒సుజాత గారు,

    మీరు ప్రెవేటు బాగానే చెప్పినట్టున్నారు!!! :-D బారాయించారు.

    Really a cosmopolitan post.
    June 16, 2009 10:22 AM
Nobody said...

    you both seem to be stunningly aggressive. Read ur respective blogs. Nice. Keep it up.

    స్వంత ఊరి గురించి తలచుకోవటం అంటే తన సాంస్కృతిక మూలాలని స్పృశించుకున్నట్టే. అదే మా ప్రయత్నం.

    Right!

    Narasaraopet is of no interest to me. But the posts are interesting to read.
    June 16, 2009 10:32 AM
సుజాత said...

    గీతాచార్య,
    మంత్రుల్నీ, ముఖ్యమంత్రుల్నీ అందించడం గొప్ప కాదు. అంతకు మించిన కళా సాంస్కృతిక వైభవం,దాన్ని ఈ నాటికీ సజీవంగా నిలుపుకోగలిగి ఉండటం మన వూరి సొంతం, మన సొంతం! అదీ మనం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవలసింది.అందుకే ఈ పేట్రియాటిజం!
    June 16, 2009 8:58 PM
neelaanchala said...

    అమ్మో, ఇదేమిటి, సుజాతగారు, గీతాచార్య గారు కలిసి బ్లాగా? పైగా ఇద్దరిదీ ఒకటే ఊరు కూడానా? అదీ సంగతి! వెరైటీ గా ఉంది మీ వూరి బ్లాగు. పైన నోబడీ చెప్పినట్లు స్టన్నింగ్లీ అగ్రెసివూ!
    June 16, 2009 9:01 PM
ప్రియ said...

    @గీతాచార్య గారు,

    "నా తరువాతి పోస్టు ’ఆంజనేయ స్వామి గుడి’ కథలు"

    అంటే మీరు ఇప్పట్లో రాయబోరన్నమాట! ;-)

    @సుజాత గారు,

    చాలా మంచి ప్రయత్నం. You both are excellent partners with comparatively different styles. I envy. We Vizag people have such blogs. కాస్త దిష్టి తీయించుకోండి.

    @Dhanaraj Manmadha,

    Good joke! :P

    జనానికి పట్టలేదు కానీ ఎన్నెన్ని వెరైటీలు రాస్తారో మీకు తెలుసా? మీ దోస్తే అంటున్నారు. ఎంతమాటన్నారు? ఆఁయ్య్య్య్య్! It's very difficult to write such a large variety of posts. From movies to sports, stories... read the blog list of him.

    కామెంట్ల కన్నా కంటెంట్ ముఖ్యం అనుకునే అరుదైన బ్లాగర్. పొగడ్త కాదు. నేను చెప్పింది తప్పైతే ఆయనే నా కామెంటుని తీసేస్తారు. Site meters often gives u wrong info.
    June 17, 2009 8:10 AM
ప్రియ said...

    Correction||

    We Vizag people have such blogs. కాదు no such ఉండాలి
    June 17, 2009 8:11 AM
Srujana Ramanujan said...

    "We are here with no history. But We are here to create history."

    Just like you.
    June 17, 2009 8:21 AM
Malakpet Rowdy said...

    Wow somebody from Vizag? Let's start one blog too!
    June 17, 2009 6:55 PM
సుజాత said...

    Malakpet Rowdy,
    How about a blog on "Cheerala"..too?
    June 17, 2009 10:59 PM
Malakpet Rowdy said...

    Well one Cheeraala blog too!
    June 19, 2009 10:09 AM
ప్రియ said...

    ఆంజనేయస్వామి గుడి కథలు గాల్లో కల్సిపోయినాయా మాస్టారూ? ;-)
    July 28, 2009 6:03 AM
సుజాత said...

    ప్రియ,
    రేపే విడుదల! వేచి చూడండి!
    July 28, 2009 9:24 AM
అడ్డ గాడిద (The Ass) said...

    athalu pethliyatijam amthe...

    bagundi kani intha sodi avasarama oka pilla town gurimchi. but any way baga rasharu.
    "స్వంత ఊరి గురించి తలచుకోవటం అంటే తన సాంస్కృతిక మూలాలని స్పృశించుకున్నట్టే. అదే మా ప్రయత్నం."
    Hemito e pichi.
    September 21, 2009 1:24 AM
గీతాచార్య said...

    Dr. Ass,

    Hehehe Super question. I hope u r with no town. Small town? To answer crudely, I can answer that way too, go and ****

    But one thing is sure. you want a different answer, and am not goin' to give it. So, decide yourself
    November 24, 2009 8:58 AM
అడ్డ గాడిద (The Ass) said...

    Thinking u r smart brother, eh? Okay. I agree with ur answer though. I could have mellowed down my question. Hmm
    November 26, 2009 8:45 PM
అర్జున్ ప్రతాపనెని said...

    నమస్తే గీతాచార్య మరియు సూజాత గార్లకు..మీ నర్సారావుపేట ఏందుకు గొప్పది కాదండి మీకు తెలియదనుకుంటా .......
    ఈ రోజు పార్మస్యూటికల్ హొల్ సేల్ వ్యాపారంలో ఆంద్రప్రదేశ్ లోనే మొదటి స్థానంలో ఉందంటే మీరు నమ్ముతారా.....
    ఇలా మీ ఊరికి కూడా ఘనమైన చరిత్ర ఉంటుంది ఇంకా.......
    December 7, 2009 2:35 AM
గీతాచార్య said...

    అర్జున్ ప్రతాపనెని గారు,

    ధన్యవాదాలండీ :-)
    December 10, 2009 11:23 PM
పరుచూరి వంశీ కృష్ణ . said...

    ! గత చరిత్రని తల్చుకోటం నా నైజం కాదు. చరిత్ర లేందే సృష్టిద్దాం. గత చరిత్రతో మనకి పనేంటి? భవిష్యత్ అంతా మనదే అయినప్పుడు! అంతే."
    చాలా బాగుంది అండి మాది కూడా నరసరావు పేట దగ్గరలోనే లెండి .. పల్లెటూరు
    December 18, 2009 8:09 PM

As the post was lost, am reposting this one with retrived comments. Venusrikantha garu sent this one to me. I thank him for his help :-)

మా వూరు మాకు గొప్ప!

2009-05-06T12:28:00.000+05:30

"జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపి గరీయసీ" అని గొప్పగా చెప్పుకోకున్నా, ఎవరు పుట్టి పెరిగిన ఊరు వారికి గొప్పగానే కనపడుతుంది.

అది రాతి నేల అయినా,సస్యశ్యామలమైనా ! (మా ఊరు పచ్చగానే ఉంటుంది).

శాంతి నిలయమైనా, ఫాక్షన్ తీరమైనా! (ఎన్నికలప్పుడు తప్ప ఫాక్షన్ మా ఊరికి రాదు!) .

అలాగే మా ఊరంటే మాకిష్టం! మా ఊరు నరసరావు పేట. ఊరు మారినా ఉనికి మారలేదని, మేమూ మా వూరు గురించి ఒక బ్లాగు రాద్దామనుకుంటున్నాం!

ఊరు గురించి అనగానే ఇదేదో మా ఊరి జనభా లెక్కలూ, నైసర్గిక స్వరూపాలు, శీతోష్ణ స్థితులూ, పంటల తీరుతెన్నులూ గుర్తొస్తాయేమో! ఇవన్నీ వికీ పీడియాలోనో, ఆంధ్రప్రదేశ్ దర్శిని లోనో దొరుకుతాయి. అదేమీ కాదు. మా ఊరి చరిత్ర, కళా సాంస్కృతిక రీతులూ, కవులు, నటులు, క్రీడాకారులూ, మరియూ ఇతర ప్రముఖ వ్యక్తులు, ఇలా ఇలా. వీలైతే రాజకీయాల గురించి కూడా! ఇవే మేము ప్రస్తావించదల్చుకుంది.

గూగులమ్మని నరసరావు పేట అని అడిగితే "ఈ బ్లాగు చూడండి" అని చెప్పాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాం. రోజుకో ఆరేడు టపాలు రాసి ఎవరికీ బోరు కొట్టించం. నెలకు రెండు,కుదిరితే మూడు టపాలు!

మా వూరు పుట్టి రెండు వందల ఏళ్లయిన సందర్భంగా 1997లో ఒక సావనీరు విడుదలైంది. అందులో అరుదైన ఫొటోలు, వ్యాసాలు ఉన్నాయి. మా బ్లాగుకోసం వాటిని కొంతవరకూ వినియోగించుకుంటున్నాం. సావనీరు అప్పటి ఎడిటరు శ్రీ కె.వి.కె రామారావు మరియు ఇతర వ్యాసకర్తలకు మా ధన్యవాదాలు.... !

ఆ ప్రాంతానికి చెందిన ఇతర బ్లాగర్లకు నరసరావుపేటతో ఉన్న బంధాన్నో అనుబంధాన్నో కనీసం పరిచయాన్నో పంచుకోవాలనుకుంటే ఇక్కడ స్వాగతం బోర్డు కడతాం!

ధన్యవాదాలు!

పేట్రియాట్స్

సుజాత,

గీతాచార్య